Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Wat zijn de echte festivalgangers?

Door: Monique op 9 oktober 2002

Wat zijn de "echte" festivalgangers? Vraag dit aan de gemiddelde Nederlander en het antwoord zal iets zijn in de trant van: "een zootje ongeregeld dat daar dagen lang in de modder en vuiligheid rondhangt en zich klem zuipt!" De afkeer blijkt duidelijk uit dit onterechte antwoord, vind je ook niet? Laten we wel wezen, festivalgangers zijn nu niet bepaald dol op modder en drek (een paar willekeurige alcoholisten uitgezonderd die onder de luide aanmoedigingen van hun 'vriendjes' het modderworstelen beoefenen), er is gewoon geen mogelijkheid om er aan te ontkomen. Het zal de toorn van god zijn als reactie op de blasfemische metalcultuur, want naar welk open-air festival je ook gaat er staat standaard een flinke wolkbreuk op het programma. Ontmoedigend? Nee, helemaal niet! De stoere metalhead laat zich niet wegjagen door een onfortuinlijk buitje…spelen met die hap!

Ik zat laatst deze generaliserende kreet ' festivalganger' eens te overdenken…het klopt gewoon niet! Ik weet dat mijn waarde collega Evil Dr. Smith zijn uiterste best gedaan heeft om onze lezers ervan te overtuigen dat metalheads ook niet meer zijn dan een zootje meelopers, maar er is toch duidelijk een verdeling in onderklassen te maken. Festivalgangers variëren van aan de ouderlijke macht ontsnapte jongelui die menen zich zo ernstig mogelijk te moeten misdragen (…want dat is stoer) tot oudere jongeren en andere enthousiastelingen van middelbare leeftijd met kinderen op sleeptouw (of misschien gedumpt bij een zachtaardige oma). Het is vrijwel onmogelijk om iedere willekeurige bezoeker van een festival gedetailleerd te omschrijven en in te delen, maar ik zal toch een poging wagen de extremen te definiëren.

Er zijn van die figuren die er een 'Ik ga naar een festival voor de sfeer'- ideologie op nahouden en dat is misschien wel de meest trieste categorie. Waar slaat dat in hemelsnaam op? Als je sfeer wilt dan ga je maar thuis voor de open haard zitten (is het bier ook goedkoper). Het zal wel de Nederlander in mij zijn, maar waarom koop je dan een kaartje als de bands je toch geen ene reet interesseren, sukkel? Oké, het is niet erg om een glimp van een spelende band op te vangen als je een rondje bier probeert te bestellen of in de rij staat voor de hamburgertent…. Een lekker achtergrond muziekje is nooit weg… maar dat is niet waar het om draait. Straal bezopen worden met je vriendjes, 'alcohol geeft moed' dus een poging bij het andere geslacht wagen is ook nooit weg, geld uitgeven is gaaf en aan het eind van de avond waggelen, stuiter en kruip je terug naar je tent (wel onderweg zoveel mogelijk vernielingen aanrichten!), je trekt nog een blikje bier open voor je in comateuze toestand raakt…. Dat is de charme van een festival? Hersenloos amusement dat zijn weerga niet kent! Doe ons allemaal een lol en blijf volgend jaar gewoon thuis, lamzak!

Maar …die andere festivalextremisten dan? Thuis al weken tevoren een strakke planning in elkaar gedraaid, optimalisatie procedure zijn werk laten doen…je moet tenslotte zoveel mogelijk bands kunnen zien. Programma erbij…de tijd benodigd om van tent naar festivalterrein te komen is ingecalculeerd (de wachtrij bij de ingang van het terrein is zelfs meegenomen in de berekeningen). Je hebt betaald voor je kaartje dus zul je d'r ook goddomme uithalen wat erin zit! Voor deze mensen is een festivalbezoek niet zozeer een prettige vrijetijdsbesteding maar gewoon zwoegen. Voedsel is noodzakelijk maar mag niet teveel tijd kosten…en drinken doen we helemaal niet! Nuchter blijven, anders hou je het helemaal niet vol.

En dan is er nog een type harde werker dat sociale contacten wel verantwoord vindt, maar alleen indien het hemzelf iets oplevert. Een gesprekje met iemand van de organisatie, een bandlid, een manager is een mooie gelegenheid iets voor jezelf te regelen. (Bij deze groep behoren overigens ook de types die slechts ter meerdere eer en glorie van zichzelf een VIP/Press/Backstage-pas wilden bemachtigen). De 'netwerkers'. Een droge bek van het hielenlikker, blaren in de mond van het praten, kramp in het gezicht van het geforceerd lachen en in de ergste gevallen ook nog een bruine arm… het achterna lopen en aanklampen van VIPS is geen sinecure. Zij zijn niet geïnteresseerd in vage begrippen zoals "de sfeer"... zij komen voor het resultaat: Band gezien….OK! Drummer gesproken…OK! Eigen band schaamteloos gepromoot….OK! Adres van een nieuw label te pakken gekregen…OK! Meneer zus-en-zo's telefoonnummer weten te ontfrutselen…OK! Zij zijn zo druk met het afvinken van de eigen verrichtingen dat eigenlijk het hele festival als belevenis aan ze voorbij gaat.

Maar gelukkig is er ook nog een kudde aan gematigde bezoekers…en middelmatig is in dit geval daadwerkelijk een positief bedoelde kwalificatie. Mensen die beide kanten van een festival weten te verenigen. Zij zoeken de gezelligheid EN de bands op, drinken een biertje maar het is geen wedstrijd wie er als eerste niet meer op zijn benen kan staan, "goede muziek-goed humeur" mentaliteit en die daadwerkelijk enthousiast worden mochten zij een bandlid in het "eggie" te spreken krijgen. Samenvattend: mensen die trots in hun nieuw aangeschafte shirt rondlopen en op de vraag hoe het festival was steevast antwoorden met: " Vet!!!!! Geniale bands, geniale sfeer, ik heb me geweldig vermaakt…en volgend jaar ga ik weer! Zeker weten!"

Die paar dagen op het festival zijn voor de fanatieke metalhead het hoogtepunt van de zomervakantie. De enige camping waar je niet tussen de blèrende koters en burgerlijke gezinnetjes je tent hoeft op te zetten… metalheads onder elkaar die genieten van waar het eigenlijk allemaal om draait: de muziek zelf….en ook nog eens de gelegenheid om op te gaan in een groep gelijkgestemden. Dat zijn de "echte" festivalgangers!

Monique schreef ook de volgende columns