Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Dood

Door: Ferdi op 20 juli 2004

Hoe langer je leeft, hoe meer mensen je begraaft, zeggen ze wel eens. Ik prijs mijzelf dan ook gelukkig dat ik nog niet veel vrienden, kennissen en familieleden heb moeten begraven. In de rock en metal is het een heel ander verhaal. Daar lijken de laatste paar jaar muzikanten dood uit de boom te vallen als mussen tijdens een warme zomer.

Op zich is het best logisch dat de metallifestyle geen lange levensverwachting oplevert. Veel reizen, weinig slapen, slecht eten, beroerde ziektekostenverzekeringen en de nodige verslavende middelen zijn slechts een greep uit de ongezonde secundaire arbeidsvoorwaarden die het tourleven met zich meebrengt. Geen wonder dat menig rocker voortijdig het loodje legt. De metalscene krijgt de komende tien jaar nog heel wat tragedies te verduren, aldus mijn verwachting.

Want hoe je het ook wendt of keert, écht dramatische sterfgevallen hebben we de laatste tijd amper gehad. Uiteraard is elk sterfgeval een tragedie op zich, maar de échte tranentrekkers zijn er sinds de dood van Chris Oliva en Cliff Burton niet meer geweest. Over de doden niets dan goeds, maar de overleden Ramones waren al jaren met prepension. Quorthon van Bathory had al geen tien jaar meer een fatsoenlijke plaat uitgebracht. De dode leden van Mayhem werden pas legendarisch ná hun dood. Zelfs Paul Baloff, de zwaarlijvige grootverbruiker van Exodus, kon met gemak vervangen worden door voormalig zanger Zetro. Geen van allen écht tragische verliezen voor de rock- en metalscene, al is dat natuurlijk anders voor hun directe omgeving.

Eigenlijk is de dood van Chuck Schuldiner het enige écht aangrijpende sterfgeval van de laatste tien jaar. Aangrijpend door de tragiek ervan: een getalenteerd metalpionier met fans over de hele wereld, die door het slechte verzekeringsstelsel in de VS amper de medische hulp kon krijgen die hij nodig had om zijn kanker te overwinnen. In 2001, toen Chuck nog leefde, werd er in 013 in Tilburg een benefiet gehouden door undergroundkenner Kasper Ramaekers. De sfeer daar was meer dan die van een stelletje metals die samen dronken worden: het was pure solidariteit.

De dood laat niet met zich spotten en uiteindelijk gaan we er allemaal aan. Het komende decennium kunnen we nog heel wat sterfgevallen verwachten van populaire muzikanten die de zestig niet halen. Want hoe lang zou het nog duren voordat Lemmy naar de eeuwige wodkavelden vertrekt? Wanneer zal de eerste 'Hallowed Be Thy Name' worden uitgesproken voor iemand van Iron Maiden? En maken we voor het einde van dit decennium nog mee dat de groepsleider van Morbid Angel komt te liggen waar het slijm leeft? Je wordt er naar van als je er al te lang over nadenkt.

Voor de nog levende muzikanten in kwestie is er een schrale troost: hun leven zal in ieder geval niet vergeten worden. Want net als Kurt, Jimmy, Sid en Jim, is hun tijd op deze wereld tenminste niet tevergeefs geweest. Hoeveel mensen worden tachtig, maar leven in sterven in totale anonimiteit?

Het medisch wonder Ozzy Osbourne, mag in deze column niet onbesproken blijven. We hebben hier bij de Lords Of Metal al twee jaar zijn overlijdensbericht klaarliggen – gewoon, om voorbereid te zijn op hetgeen elk moment kan gebeuren - maar dat ding al die tijd niet hoeven te gebruiken. Dat is verbazingwekkend, zeker als je bedenkt hoe vaak de zanger de afgelopen jaren de dood al in de ogen heeft gekeken. Ozzy is een survivor, een uit taai Birminghams hout gesneden rasrocker. Een spoedig einde voor de ex-junk lijkt logisch, maar ik kan me ook best wel voorstellen dat hij - net als Prins Bernard - honderd wordt voordat hij voor eeuwig met de duivel zal dansen.

Ik hoop het voor hem.

Ferdi schreef ook de volgende columns