Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Eurovisie Metalfestival

Door: Michiel B. op 18 mei 2004

Afgelopen zaterdag was het weer een volle bak in de gaybar 'Achterom Is Het Kermis'. De jaarlijkse nichtenparade, genaamd het Eurovisie Songfestival, zorgde voor een avond aan muziek uit een jaarlijks groter wordend aantal landen. De chauvinisten hoopten tegen beter weten in op een overwinning van Nederland. Iets wat overigens sinds mijn geboorte (bouwjaar 1977 voor wie het wat interesseert) niet meer is voorgevallen.

Of ik zelf gekeken heb naar het festival waar het woord muzak elk jaar weer een compleet nieuwe dimensie krijgt? Nee natuurlijk niet. Buiten dat ik in schoonfamiliale kring een gezellig etentje had, interesseert die hele kermis me geen moer. Want zeg nou toch zelf, welke constructieve bijdrage aan de muziek is geleverd door bands of artiesten als Frizzle Sizzle, Justine Palmelay (als ik dat zo goed gespeld heb) en… en… Tering, ik klap nu al dicht. Kun je nagaan wat een daverende indruk de deelnemers aan dit eens zo prestigieuze evenement hebben achtergelaten. En toch kijken er bijna een miljard mensen naar. Hebben zij nu helemaal geen smaak of ben ik stapelgek?

Met échte, harde muzikanten zou het voor ons metallieden pas echt interessant worden. Ik sluit mijn ogen en zo het geschiedde. Zweden zet meteen hoog in en stuurt In Flames. Duitsland kan niet achterblijven en speelt de troef Blind Guardian. Vanuit de Zwitserse Alpen komt Samael over die voor de gelegenheid samen reizen met het Oostenrijkse Hollenthon. Italië doet ook niet misselijk en gooit Rhapsody voor de leeuwen, in Ierland ziet men het letterlijk somber in en stuurt men Mourning Beloveth om in die sfeer te blijven. Onze zuiderburen komen na veel wikken en wegen tot de conclusie dat namens hen Ancient Rites geschiedenisles mag komen geven. Hongarije komt met Sear Bliss op de proppen, Griekenland met Rotting Christ (de oude Rotting Christ, hè collega's Ricardo en Stijn van Vampire Magazine?) en namens Frankrijk reist Penumbra af. Polen levert Decapitated, Finland kiest voor Sentenced, Denemarken gebruikt Iniquity en uit de diepste donkere wouden van Noorwegen maakt Dimmu Borgir haar opwachting.

En Nederland? Na veel typisch Hollands gekissebis, getouwtrek en emotionele reacties (“Ze zijn niet orgineel! Ze zijn een kopie!”) mag Epica ons land vertegenwoordigen. Een discussie die in het niet valt bij wat er in Engeland gaande is. Daar eist de oude garde dat men de iconen van Iron Maiden of Saxon afvaardigt, terwijl de liefhebbers van het stevigere werk liever Bolt Thrower, Napalm Death of Benediction zien spelen. De jongere garde eist bovendien Cradle Of Filth en de melodieuze hoek doet het niet voor minder dan My Dying Bride, Anathema of Paradise Lost. Aangezien men er daar niet uitkomt, besluit Engeland geen vertegenwoordiger te sturen.

De feestelijke avond wordt vrolijk aan elkaar gekletst door opperhoofd Horst die samen met Evil Dr. Smith het duo Peppi & Kokkie vormt. Alles bands spelen dat de vonken er vanaf vliegen en de televoters uit de diverse landen hebben het er maar moeilijk mee. “And here we are with the final results of the jury!”, buldert Horst in de camera. “Ier wie ar wit ze fainol riesultz of ze zjoerie”, papegaait Evil Dr. Smith hem na. De hoge inzet van de Zweden werpt haar vruchten af. In Flames wint glansrijk en volgend jaar is iedereen uitgenodigd in Stockholm. Het bleef daarna nog lang onrustig en gezellig.

En toen werd ik wakker. Ik pakte de LoM-concertagenda erbij en zag dat op 29 mei in de Enschedese Atak alweer voor de vierde keer de finale van de Metal Battle plaatsvindt. Ik zou zeggen: ga allemaal massaal naar Enschede om te zien wie van de 4 finalisten – Stronghold, Day Six, See My Solution of Another Messiah - de opvolger wordt van Slayne, Seizure en The Embodiment. Ach, wij hebben die gemaakte kitsch van het Eurovisie Songfestival ook helemaal niet nodig.

Michiel B. schreef ook de volgende columns