Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Het bedrog van After Forever

Door: Ferdi op 5 november 2004

Ik vertrouw de bandleden van After Forever niet. Deze week mocht toetsenist Lando van Gils het veld ruimen. “Wegens persoonlijke omstandigheden”, verhaalt de website. Maar als de metalgeschiedenis ons één ding leert, is dat een officiële aankondiging zelden in de buurt komt van wat er écht aan de hand is. 'Persoonlijke omstandigheden' is vakjargon voor slaande ruzie. Dan kun je er ongeveer van uitgaan dat de bandleden vechtend door de oefenruimte zijn gestuiterd, waarna het verliezende bandlid aan zijn lange haren het oefenkot werd uitgetrokken. Al was ik er zelf natuurlijk niet bij toen er weer eens iemand After Forever verliet.

De toetsenist geeft zelf in een persbericht aan dat hij de lol in het bandje kwijt is. Ik kan me niet voorstellen dat het zo ontzettend klote moet zijn om optredens bij de vleet te hebben op de beste podia van Nederland. Maar dat kan aan mij liggen. Je lol in een band verliezen is overigens geen reden op zich, maar het gevolg ergens van. Een gevolg waarvan? Dat geeft te denken.

Twee jaar geleden werd bandoprichter Mark Jansen nog de groep uitgezet. Bedankt voor de moeite, wij gaan nu de vruchten plukken van je harde werk, moeten de bandleden hebben gedacht. Naar buiten toe werd gedaan alsof het allemaal in goed overleg was gegaan. Totdat Jansen in de pers een boekje opendeed. Hij bleek de ongelukkige verliezer te zijn van een ordinaire machtsstrijd, binnen een groep wiens succes hun boven het hoofd leek te stijgen.

Sindsdien denk ik, als ik de naam After Forever hoor, aan een band die niets of niemand ontziet. In dat opzicht is het verdacht dat er gelijk een nieuwe toetsenist is gevonden die heel wat malen beter is dan de vertrekkende knoppendrukker. Want hoe u het ook wendt of keert: volgens kenners was Lando de zwakste schakel binnen het Nederlandse gothiccollectief. Ik neem de vervanger, Joost van den Broek, overigens niets kwalijk. Zijn vorige band Sun Caged is een sympathiek maar niet commercieel levensvatbaar collectief. Ik hoop dat hij het naar zijn zin heeft bij zijn nieuwe groep.

Maar ik wantrouw de rest van After Forever. Ik geloof ze niet als ze zeggen dat dit de muziek is die ze graag maken. Noem het een onderbuikgevoel. Het is allemaal te goed uitgedacht, het plaatje klopt té goed. Hun promofoto's met de zangeres op de voorgrond, tieten naar voren, bandleden naar achteren. Hun muziek, een uitgekauwde mix die is afgekeken van Maiden en Within Temptation. Hun podiumpresentatie: tot in de puntjes gechoreografeerd, gesimuleerde glimlach incluis.

Maar het komt zo potsierlijk op me over. Vooral hun nieuwe cd, die amper de middelmoot ontstijgt. Hun cd-presentatie, waar de mensen maar even extra hard moeten klappen zodat Floor wat extra studiepunten kon verdienen. Een bonustrack op een mini-cd met en slijmerig, kritiekloos interview die – bij nadere inspectie – blijkt te zijn afgenomen door het kleine zusje van de zangeres. Ik ga er niet in mee.

Intussentijd komen ze er goed mee weg. De band staat weer volop in de schijnwerpers, terwijl het sympathiekere en muzikaal veel betere Epica zijn fifteen minutes of fame alweer lijkt te hebben gehad. Eerlijkheid duurt het langst, maar loont lang niet altijd. Een voor commerciële doeleinden opgerichte band, een uitgekiend marketingconcept en een gebrek aan medeleven voor bandleden werkt veel beter.

In dat opzicht verschilt de metal niets van de popmuziek of van welke muziekstijl dan ook: wie ver wil komen moet alles ondergeschikt maken aan het beoogde succes. Sta je dus eenmaal op het podium van de grote festivals, geniet er dan van. Maar houd je bandleden goed in de gaten. Voor je het weet ben jij de volgende die vertrekt.

Ferdi schreef ook de volgende columns