Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Rock N Roll HALL OF SHAME

Door: Richard V. op 27 april 2004

De hoofdrol in deze column is voor een van de grootste en meest populaire hardrock bands ter wereld: Van Halen. De band die in 1978 een gelijknamig, baanbrekend debuutalbum uitbracht en de rockwereld op haar grondvesten deed schudden. “Van Halen”is een album met verbluffend gitaarwerk, energieke rocksongs, enthousiaste vocalen en een knallende productie. Edward en Alex Van Halen, David Lee Roth en Michael Anthony werden in korte tijd een begrip in de hardrock. De vijf vervolgalbums verkopen miljoenen stuks en het debuut en “1984” leveren de band in de Verenigde Staten zelfs diamond-awards op (tien maal platina voor tien miljoen verkochte exemplaren). De single “Jump” bereikt de nummer 1 positie in de Billboard hitlijst. Op het hoogtepunt van hun roem in 1985 stapt David Lee Roth op om zijn geluk solo te gaan beproeven.

Voormalig Montrose zanger Sammy Hagar wordt binnengehaald als zijn opvolger. Het eerste album met Hagar (“5150”) wordt een daverend succes en levert diverse hits op. Ook met “OU812”, “F.U.C.K.” en “Balance” blijft Van Halen wereldwijd successen scoren. Na de “Balance” toer komt het vrij onverwacht tot een breuk met Hagar en is er plotseling weer hoop op een reünie met David Lee Roth.

Die hoop wordt leven ingeblazen als de klassieke bezetting bij de MTV Awards in 1996 opduikt. Tot teleurstelling van miljoenen fans levert de samenwerking helaas niet meer op dan twee nieuwe nummers voor de “Best Of” verzamelaar.

Na een lange stilte wordt Extreme zanger Gary Cherone binnengehaald als zanger numero 3. Met hem neemt Van Halen het album “III” op. Die cd flopt gigantisch. De slappe hap wordt niet getolereerd door pers noch fans. Zelfs in de Verenigde Staten haalt de plaat met moeite de goudstatus terwijl alle voorgangers veelvuldig platina opleverden. Als Cherone in 1999 zijn biezen pakt, leeft de hoop op een reünie weer op. Dave's carriere zit in het slop en Van Halen heeft zijn eerste flop achter de rug. Bovendien trekt Kiss met Ace Frehley en Peter Criss terug in de gelederen, volle stadions terwijl die band slechts een kwart van de verkopen van Van Halen op haar conto heeft. Kortom, de miljoenen lonken. David Lee Roth die dan al jaren Van Halen klassiekers ten gehore brengt en eigenlijk in een coverband zingt, meldt er klaar voor te zijn. Maar er gebeurt niets. Het wordt stil rond Van Halen. Heel stil.

En het blijft stil in 1999.

En in 2000.

De frustratie bij de fans groeit.

In 2001 blijkt Edward van Halen aan kanker te lijden en ondergaat diverse operaties aan zijn tong om er vanaf te komen. De fans leven met hem mee en zijn blij als hij de ziekte overwint. Ondanks alle steunbetuigingen blijft het weer eens stil in het Van Halen kamp totdat Dave meldt dat hij drie nummers met de band heeft opgenomen. Hij is bijzonder opgetogen over het resultaat en spreekt van fantastisch materiaal. Vanzelfsprekend krijgt het publiek die nummers niet te horen en zwijgen de andere bandleden in alle talen. Gemor en gevloek prevaleren wederom op diverse fanforums.

In 2002 scheidt Edward van Halen van zijn vrouw Valerie Bertinelli en verklaart zich liever bezig te houden met golf en de opvoeding van zoontje Wolfgang dan met muziek. De frustratie bij de fans slaat om in teleurstelling. Na Pink Floyd lijkt Van Halen de tweede grote band te zijn die echt stopt.

Op de officiële site van de band verschijnt tot nog grotere frustratie de zogenaamde “Unlist”, een overzicht van alle niet uitgebrachte nummers. Die lijst telt bijna 70 titels, waaronder veel live materiaal en studio-opnamen. Als platenmaatschappij Warner Brothers de eerste zes cd's (met Dave als zanger) opnieuw en geremasterd uitbrengt, blijkt er niet één nummer te zijn toegevoegd. Teleurgestelde reacties van gefrustreerde fans zijn op alle rockforums te lezen.

In 2003 wordt de “Unlist” uitgebreid tot 100 titels met daaronder steengoede nummers als “Voodoo Queen”, “Get The Show On The Road”, “I Wanna Be Your Lover”, “Put Out The Lights”, “79th And Sunset”, “Summertime Blues” en “Babe, Don't Leave Me Alone”. Tot verbijstering van menigeen blijken er studioversies van juweeltjes als “Big Trouble” en “Act Like It Hurts” te bestaan. Iedereen die bekend is met bootleg versies van deze nummers schudt meewarig het hoofd. Zo is “Big Trouble” tweemaal opgenomen, eenmaal in 1978 en eenmaal tijdens de “Diver Down”sessies. Van Halen fans zijn het er vrij unaniem over eens dat “Big Trouble” beter is dan welk nummer op die plaat ook….

Het hele jaar laat de band zoals inmiddels gewoon is, niets van zich horen. De Canadese Triumph brengt in de zomer een DVD uit van hun optreden op het US festival uit 1983. Op dit legendarische festival in San Bernadino Valley was Van Halen echter hoofdact. Sterker nog, dit optreden is veruit hun meest bekende show. Voor 400.000 mensen gaf de band een weergaloze show, waarbij de bijna dronken Dave een paar hilarische one-liners eruit gooit. Al twintig jaar hopen fans op een officiële release van die festivalopname. Het voorbeeld van Triumph krijgt echter geen vervolg.

Omdat de fans al ruim vier jaar wachten, besluiten Sammy Hagar en David Lee Roth samen door de Verenigde Staten te gaan toeren. De Sam & Dave toer scoort redelijk goed en krijgt bij enkele shows zelfs versterking via Van Halen bassist Michael Anthony. Als Anthony gevraagd wordt waar de Van Halen broertjes mee bezig zijn en hij meldt dat hij ze al in geen jaren heeft gesproken…

Bij de NAMM show in Los Angeles duikt Edward even op, speelt een paar riedeltjes en verdwijnt zonder een woord te zeggen weer achter de schermen.

Meer stilte en frustratie vallen de fans ten deel. De band is doof voor alle smeekbedes. Warner Brothers geeft aan niet meer met Van Halen verder te willen en dumpt de band. Ook het management heeft het gehad en stapt op. Van Halen zit zonder zanger, contract, management en lijkt op sterven na dood.

De passiviteit van Warner Brothers is onbegrijpelijk. De fusie van Time-Warner met AOL was immers geen onverdeeld succes en een Van Halen box set met onuitgebracht materiaal en een DVD van het US festival zou miljoenen dollars opleveren. Tot op de dag van vandaag is het onduidelijk waarom Warner zo veel geld laat liggen.

In 2004 duiken er opnieuw geruchten op over een reünie. Dit keer blijken de geruchten op waarheid te berusten. Er komt eindelijk een reünie. Echter niet met David Lee Roth, maar met zijn opvolger Sammy Hagar. Veel fans zijn teleurgesteld, maar opgelucht dat de band weer actief wordt. Beter Van Halen met Sammy dan helemaal geen Van Halen. In een telefonisch interview meldt Edward voldoende materiaal te hebben voor 10 albums.

In april 2004 kondigt de band een aantal concertdata aan en meldt dat men geen nieuw album opneemt, maar slechts drie nummers voor een tweede “Best Of” verzamelaar.

Met uitzondering van Axl Rose (wiens fans al dertien jaar op een cd met nieuw Guns N Roses materiaal wachten) is er niemand in de rockgeschiedenis die zijn fans zo negeert. Nu is het gebrek aan marketinginzicht in de muziekbranche wel vaker schrijnend, maar in dit geval is het toch wel heel erg. Al jaren gaan er stemmen op om de band op te nemen in de Rock 'n Roll Hall of Fame. Op basis van het verleden heeft Van Halen daar absoluut recht op. Op basis van de laatste vijf jaar is een andere nominatie veel beter op zijn plaats.

Samen met Axl Rose nomineren we Edward en Alex Van Halen daarom voor de Rock N Roll Hall Of Shame.

Richard V. schreef ook de volgende columns