Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Smoel houden!

Door: Evil Dr. Smith op 3 september 2004

Net als anderhalf miljoen medelanders zat ik in de kerstvakantie in de bioscoop voor de verpletterende ervaring van de voltooiing van de trilogie der trilogies. De film der films. De Gollem der Gollems. Zowaar was het in de derde week al niet eens meer stimpstamp tot de nok toe barstensvol uitverkocht – ik had bewust de massahysterie de eerste twee weken al wat ontweken - desalniettemin nog druk zat.

Té druk. Direct links van me zat een gozer continu in z'n zak borrelnootjes te graaien – en dan ook nog vooral tijdens de rustige momenten, om wellicht de opdoemende verslapping van zijn ultrakorte interesseboog weg te eten -, rechts naast m'n vriendin zat ook een stelletje hongerige wolven die meer oog had voor in de inhoud van hun bak popcorn dan voor Eowyn of Gimli, en achter ons zat een groepje onderontwikkelde teenagers waarbij twee mokkeltjes door hun (gezamenlijke?) vriendje continu werden uitgelegd wie Sméagol is, wat Cirith Ungol is, waarom die tovenaar nu toch weer niet dood was, kortom… de hele film.

Resumerend: ik wachtte met een tweede RotK-bezoek mooi een paar maanden zodat ik de bioscoopzaal weer kon delen met hooguit een tiental verdwaalde passanten: zoals het gebruikelijk is bij negen van de tien voorstellingen van een gemiddelde artfilm met een budget minder dan het BNP van Burkina Fasso. Dat Arwen hijgeriger fraseert dan de heetste sekstelefoniste van 0900-06XXX en Frodo al zijn opgekropte latent homo-erotische gevoelens in zijn laatste blik naar Sam legt is nog tot daar aan toe, maar dat hoeft voor mij niet te worden overstemd door vraatzuchtige snoepgoedjunks en een ongevraagde “commentary-track” voor breezahsletjes. En inderdaad was dit alles de tweede keer niet het geval en luisterde ik alleen naar m'n eigen gekraak en gesmak.

Maar eigenlijk was dat eerste bezoek de welbekende druppel van een verschijnsel dat me al wat langer irriteert. En dan niet alleen in de bioscoopzaal, maar ook in de concertzaal. Het verschijnsel 'roezemoezend gelul tijdens concerten'. En hier kom ik waarschijnlijk op het terrein dat voor jou wat gevoelig zou kunnen liggen, want jij vindt dat juist een zeer prettige bijkomstigheid van bandjes kijken: beetje beppen met een biertje bij een bandje. Maar ik vind jouw zinloos gemekker, geouwehoer, gewauwel en geblaat, dat dankzij de permanent aanwezige bedwelmende alcoholische walm de onzinheidheidsfactor vaak tot stuitends toe omhoog jaagt, erg vervelend.

Is dan ook het metalpubliek net zo geïnfecteerd met een short-attention span zoals de sms-ende, X-Box spelende, mp3-downloadende (cd's kopen? Kan dat dan nog?), BNN- en soap-kijkende 'jeugd van tegenwoordig'? Is het nu zo moeilijk om even je bek te houden en je aandacht te focussen op hetgeen waarvoor je oorspronkelijk gekomen bent? Of ben je helemaal niet voor de muziek gekomen en is het zogenaamde socializen voor jou belangrijker? Socializen: dat is in elkaars oor brullen dat je al zestien bier op hebt, dat de band ruk is, net als je baas, maar dat je 'em bij die meid daar links van de bar er wel even flink in wil laten hangen!

En ik snap jou ook niet: een beetje concertkaartje voor een beetje band kost tegenwoordig al snel 15 euro of (heel erg veel) meer. Je loopt dan ook flink te klagen en te jammeren dat die kaartjes zo vreselijk duur zijn tegenwoordig, maar wat doe je tijdens het optreden? Kakelen, wauwelen, ouwenelen en slapper lullen dan de broekinhoud van de Madame Tussaud-pop van Michael Jackson.

En als je die verbale etherbevuiling nu beperkt tot achterin de zaal en/of bij de tap, "Allah", maar nee, het gebeurt met enige regelmaat dat je tot tégen het podium aanstaat en je, met de rug naar de band gekeerd, je omstanders verblijd met jouw vreselijk interessante, belangrijke wereldvisie. En dan niet van de beknoptheid als de TV-praatjes van wijlen GBJ Hilterman (wie?) maar van een ellenlange lamlendig- én luidheid dat niet alleen strontvervelend is voor je opgetrommelde vage kennissen (driemaal per jaar samen naar een concert betekent in deze voor jou dat het al vrienden, maten, kameraden zijn), maar ook nog eens jeukend irritant is voor die bezoekers die de pech hadden om binnen een straal van een paar meter bij jou te staan.

Want iedereen mag, nee, moét het horen, dus je schreeuwt net een beetje harder tegen de geslachtofferde toehoorder dan strikt noodzakelijk is: de band staat tenslotte ook knoerthard te spelen, dus je moet ook wel hard brullen om je eigen woordendiarree verstaanbaar te maken. En je vindt je eigen leventje zo enorm boeiend dat je quasi-onopzettelijk je stem zo verheft dat je weet dat directe omstanders je ook gehoord zullen moéten hebben (net zoals je bellend met je gsm'tje ook ineens harder gaat praten). Wij moeten maar eens eventjes deelgenoot worden met al die avontuurlijke verhalen die van jou zo'n gewichtig en fascinerende persoonlijkheid maken. Bij jou vandaan lopen en een ander plekje zoeken heeft evenwel weinig zin, want of het concert is het uitverkocht en kan ik m'n kont nauwelijks keren, of er staat op een andere plek net weer zo'n zelfde praatzieke mongool als jij.

Let wel: niemand is geïnteresseerd in jouw volstrekt onboeiende relazen. Nee, ook diegene niet wiens trommelvliezen je kapot blèrt. Ouwehoer wat mij betreft je stem maar aan gort in de pauze, maar beperk je tijdens het optreden alleen tot noodzakelijke kreten welke betrekking hebben met de performance. Want nog steeds komt het gros voor de muziek en niet voor infantiele kroegprietpraat. En ik heb al wat lamlendig asociaal gedrag van jou moeten tolereren: van ongevraagde stand-up comedy shows op het podium terwijl de band aan het spelen is (je steelt de mic, maar niet de show), via het bier gooien op de geluidsinstallatie en het plompverloren krantje lezen op het podium (Je kan dus tòch lezen!) tot de ontelbare keren dat je vreselijk lollig “Slayerrr” loopt te brullen tijdens bands die vergeefs een poging doen om jouw muzikale ontwikkeling bij te spijkeren tot minimaal VMBO-niveau. En nee - donder op! - niet vlakbij m'n oren vals, te laat, te hard en fonetisch meebrullen met de coupletten! The horror…

Goed, je zal misschien wel denken wat Evil Granny Smith nu loopt te mauwen als een bejaarde zeurkous, maar laat ik je het dan wat duidelijker formuleren. Natuurlijk wil ik ook geen steriel jazz- of klassieke muziekklimaat! Stagedivers, surfcrowders, headbangers, pogoërs, slammers, moshers, pitters [etc.etc.], zich schor meebrullende metalheads en doof krijsend metalbabes: allemaal hartstikke prachtig! Heerlijk en zo nu en dan schreeuw ik graag een robbertje mee. Dat maakt een metalconcert nu juist zo afwijkend en wezenlijk anders dan andersoortige concerten. Bij metal wordt een optreden echt beleefd. En geleefd. Actie en reactie met de band. Maar ik wil wel een vibe, een herrie, een atmosfeer dat te maken heeft met de band en het optreden. En niet alsof je in Bob's Saloon bent terechtgekomen voor opnames van TMF's Mental Theo of een of ander aftands après-ski tafereeltje waar de mensheid zich verlaagt tot het denk- en spraakvermogen van een leeg pak griesmeelpudding.

Dus als de band bezig is, geef hem dan ook de aandacht die hij verdient. Het hoeft, nee, het màg vanzelfsprekend geen geforceerde stilte zijn zoals bij klassieke concerten waar ieder ingehouden kuchje met dodelijke blikken van wakker geschrokken abonnementenhouders wordt bestraft, maar een beetje… ojee, het dodelijke jeukwoord gaat nu toch gebruikt worden…: R-E-S-P-E-C-T naar de band is toch wel het minste wat je van een “metal sapiens” zou kunnen en mogen verwachten. En als de band je niet aanstaat of je vindt het belangrijker om gezien te worden tijdens concerten dan het optreden zelf: ga dan even naar achteren/de tap toe, zodat andere mensen het optreden wel gewoon kunnen aanschouwen zonder jou als 'special uninvited guest' te moeten meemaken.

Voordat dit nu een te lang verhaal dreigt te worden, zal ik de titel van dit stukje nu ook zelf maar ter harte nemen. Als jij dat nu in het vervolg ook in de concertzaal doet?

Evil Dr. Balkenende

Evil Dr. Smith schreef ook de volgende columns