Listen live to Radio Arrow Classic Rock

'Changes: Ozzy's artistieke zelfmoord'

Door: Dennis van der Pol op 17 februari 2004

Februari 1992

Terwijl ik sta te wachten met 'No More Tears' in mijn handen wordt er een video gedraaid van Black Sabbath. Een liveregistratie, ergens begin jaren 70. Iedereen staart naar de beeldschermen en is een beetje opgelaten. Ozzy komt straks met zijn band voor een signeersessie ter promotie van het nieuwe album en vanavond zullen ze spelen in Paradiso. Mijn cd, die straks gesigneerd zal gaan worden, is een cadeau voor een vriend. Persoonlijk doet een dergelijk relikwie mij niet zoveel.

Kijkend naar de video dwalen mijn gedachten af. Ik realiseer me dat ik ten tijde van dit concert nog een broekpissende kleuter met een snottebel was. Mijn repertoire bestond nog uit 'Op je boze bolletje, blij, blij, blij', terwijl deze man al heel erg heftig aan het rocken was. Hoe langer ik naar de oude beelden kijk, hoe meer ik besef hoe groot de invloed van Black Sabbath is geweest op de laatste twintig jaar rock. Als de mannen eenmaal Boudisque binnenstappen en kalm en geroutineerd hun signeersessie beginnen, heb ik de kriebels te pakken. Ik sta oog in oog met een held…

'S avonds zal hij een gedenkwaardig concert geven en ik ben overtuigd; deze man is een levende legende en blijft tot het der tijden rocken: 'He Sold his Soul for Rock and Roll'….

Februari 2004

…maar Rock & Roll wil hem niet meer hebben. De duivel himself heeft hem walgend uitgekotst.

Toen ik onlangs het piano-intro van 'Changes' op de radio hoorde was ik blij verrast, dit Sabbath-nummer hoor je niet vaak. Maar ik werd gefopt: dit was geen Black Sabbath! Het bleek een nieuwe versie te zijn: Ozzy in duet met zijn dochter. Zowel qua vorm als inhoud weten ze dit nummer vakkundig te verneuken. De aangepaste tekst is hilarisch… Onze oude rocker van weleer begeeft zich op een niveau waar Frans Bauer zich voor zou kunnen schamen. Pure tranentrekkende kitsch. Gadverdamme.

Eind jaren 90 is er iets fout gegaan. Na jarenlang overmatig innemen van weet-ik-veel-wat allemaal, zijn de laatste functionerende hersencellen definitief op de sluimerstand gezet. Dat hij de seniele clown ging spelen in zijn eigen soap heeft me niet zo kunnen boeien. Uiteindelijk moest er wél muziek gemaakt worden. De laatste keer dat ik hem live mocht aanschouwen, tijdens Ozzfest 2002, deed hij dat met verve. Ook al zag je dat 'ie een dagje ouder werd, hij bleef overtuigend rocken. Gelukkig.

Toch is de liefde is nu echt over. Een nummer als 'Dreamer' was al op het randje (nl. een middelmatige rip-off van 'Imagine') maar deze versie van 'Changes' doet de deur dicht. Het is de slechtste Sabbath cover ooit, nota bene door Ozzy zélf om zeep geholpen.

Jimi Hendrix, Jim Morisson en Kurt Cobain – om zomaar wat namen te noemen - kunnen niets meer toevoegen aan hun 'oeuvre'. Ze zijn op een goed moment gaan hemelen en kunnen hun geloofwaardigheid niet meer verliezen. Na 'No More Tears' had Ozzy ook kunnen nokken. Met de juiste dosis speed en whisky in zijn mik had hij zich kunnen verslikken in een vleermuis. Zoiets. Dan had hij in elk geval in stijl gegaan en onsterfelijk geworden. Geëerd voor het pionierswerk met Black Sabbath. Geroemd om de fraaie soloplaten, met 'No More Tears' als commercieel hoogtepunt.

Als Ozzy nú de pijp aan Maarten geeft, zal de grote massa hem herinneren als die oude gek van de Osbournes. Zal zijn laatste muzikale wapenfeit een wanstaltige drol zijn, waarmee hij over zijn eigen muzikale erfenis heen heeft gekakt…

….en Ozzy zal het allemaal wel aan zijn fucking reet roesten.

Dennis van der Pol schreef ook de volgende columns