Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Weg met die peuken!

Door: Ferdi op 11 september 2004

Ik ben onlangs gestopt met roken. Niet een makkelijke opgaaf, want met een verslaving die er langzaam in is geslopen reken je niet zomaar af. Het resultaat van zes weken lang niet kettingroken bevalt me wel. Eigenlijk wist ik al lang niet meer hoe het was om een dag niet te hoesten, laat staan dat ik wist dat het binnen het menselijk vermogen was om twee trappen te beklimmen zonder een kwartier uit te moeten puffen. Want laten we eerlijk zijn: eigenlijk is roken een volstrekt debiele bezigheid, waar alleen maar nadelen aan kleven. Waar, afgezien van tijdelijk maar vergankelijk genot, weinig plezier aan te beleven valt. Theo van Gogh bewees het: rokers sterven jonger.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat niet al mijn afgelopen dagen zonder nicotinevergrijpen waren. Vooral tijdens dronkenschap in de kroeg en werkgerelateerde stressvolle tijden – net een nieuwe baan aangenomen – ben ik regelmatig weer gaan stomen als een ketter, een actie die mij doorgaans deed belanden in dezelfde cyclus van ontkenning, berouw, vermaning en het weer oppakken van mijn rokeloze leventje. En op die momenten dat weerstand bieden moeilijk is, doe ik hetzelfde als bij al die andere essentiële levensvragen: mezelf afvragen “what would Joey DeMayo do?” Een simpele maar effectieve vraag waarmee je complexe vraagstukken tot hun meest elementaire eenvoud terugbrengt. Het resultaat? Niet zeiken, eikel, laat die peuken nou gewoon liggen, drink een extra pot bier en draai heavy metal zo fokking luid als je maar kan.

De afgelopen paar jaar woedt er de hevige discussie in Nederland of de rokers nou eindelijk niet eens uit de kroegen en de poppodia verdreven moeten worden. En terecht. De concertzaal De Oosterpoort in Groningen heeft inmiddels het voortouw genomen door het roken in het hele gebouw aan banden te leggen. Een goed initiatief, want niet-rokers worden nu niet langer ongevraagd opgezadeld met de verschillende vormen van kanker die ze door passief roken zouden oplopen. Het resultaat was dat nicotinejunks naar buiten moeten voor hun pafke en in de zaal door verbodsborden worden geattendeerd op de rookbeperking.

Uiteraard werkt dit op de metalavonden voor geen meter. Toen Therion onlangs speelde, begon de avond netjes: een flinke groep stond netjes buiten te schoorstenen. Naarmate de avond vorderde, bleken er helaas steeds meer rookboefjes te zijn, met als resultaat dat tegen het einde van het optreden een flinke groep rokers elke regel aan hun laars lapte. Het is kenmerkend voor de metalcultuur, waarin een kleine maar hardnekkige groep geen enkele boodschap heeft aan regels en afspraken en er een sport van lijkt te maken om zo veel mogelijk mensen tot last te zijn – zie ook mijn column over al die asociale moshers van een paar maand geleden. De Nederlandse podia zijn de langst overgebleven gaskamers, thans met subsidie uit de Nederlandse cultuurkas. Niettemin: bezoeker: houd uw adem in!

Van mij mogen meer zalen het voorbeeld volgen van De Oosterpoort en ons rokers – ik zie mezelf nog steeds als een roker, ondanks dat ik ben gestopt – nou voor eens en voor altijd te verbieden om op cultuuravonden de gezondheid van anderen bewust te verkankeren. Enige weerstand van de neurotisch paffende metalheads zal daar uiteraard bij horen. Maar aangezien die groep met het ultieme non-argument “maar het hoort er gewoon bij” hun onvermogen toont om hun tekortkoming te rationaliseren, mag met die groep geen rekening worden gehouden.

Want “dat het er bij hoort”, is natuurlijk klinkklare onzin. In een kroeg, ja, daar hoort het erbij. Maar tenzij iemand groene plantjes door de sigaret heen rolt, heeft roken niks met muziekbeleving te maken. Lieden die zich beroepen op het feit dat het op die manier gezelliger is, moeten zichzelf maar eens goed achter de oren (of longen) krabben. Want wie naar een voor hemzelf oninteressant concert gaat voor de gezelligheid in plaats van voor de muziek waarvoor je betaalt – en dan ook nog eens de gezelligheid reageert aan een stuk papier met bruine troep er in – die moet sowieso maar eens een sociaal leven zien te krijgen.

De persoon die het bij Mojo Concerts aandurft om de niet-rokende concertbezoekers te beschermen tegen de ziektes en stank van de rest, die verdient van mij een standbeeld.

Ferdi schreef ook de volgende columns