Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Idols 2

Door: Ferdi op 12 september 2003

Peentjes zwetend en vol verwachting staat Karel – lang haar, neuspiercing, Nile-shirt – op van de bank met de wachtende kandidaten. Als deelnemer nummer 02891 is hij eindelijk aan de beurt om zijn talent te bewijzen tegenover de jury. Een laatste gelukwens van Tooske is zijn deel. “Zet hem op joh!”, schreeuwt het blonde dooske hem nog na. Hij opent de deur met het Idols-logo en loopt zenuwachtig de bijna lege zaal binnen. Hij schrikt als de camera's hem er aan herinneren dat dit écht is. Maar dit is zíjn kans, dit is zíjn moment waarop hij zich aan heel Nederland kan bewijzen. Plots merkt hij de vier stoïcijns voor zich uit starende juryleden op. Het is muisstil, al voelt hij zijn hart in zijn keel kloppen. De voorzitter van de jury zet zijn zonnebril rechtop in zijn uitgedunde haarlijn.

“Welkom bij Idols”, zegt jurylid Horst. “Wat ga je voor ons zingen?” Stamelend geeft Karel antwoord. “Baptism By Fire van Marduk, meneer.” Jurylid Evil Doctor Smith fronst zijn wenkbrauwen, terwijl jurylid Deborah voor een fractie van een seconde uit haar verveling op lijkt te kijken. Jurylid Marco daarentegen kijkt niet op of om. “Goed”, zegt Horst. “Een couplet en een refrein graag.”

Karel haalt diep adem, rochelt even en spuugt dan op de grond. Hij zet zijn benen ver uit elkaar en buigt zijn knieën. Zijn linkerhand plaatst Karel om de denkbeeldige hals van de gitaar en met zijn rechterhand maakt hij een driftige beweging. Terwijl hij heftig met zijn hoofd schudt, houdt hij zijn blik strak gericht op de vloer. Horst barst in lachen uit.

“Wat ben je toch aan het doen, man?”, vraagt de voorzitter nuchter. Karel kijkt verschrikt op uit zijn concentratie. “Zo hoort dat toch? Zo staan ze in Enschede en Noord-Holland altijd op het podium. Oemtah enzo.” Horst toont weinig mededogen voor het slappe verweer. “Ga maar gewoon rechtop staan. Ik heb weinig trek om de hele tijd naar die zwiepende bos dooie punten te kijken.”

Met weinig andere mogelijkheden tot zijn beschikking recht Karel zijn rug. Hij sluit zijn ogen en haalt nogmaals diep adem. Zo, nu is hij er écht klaar voor. Hij vermant zichzelf en zet diep in met een geforceerde krijs, die door merg en been gaat. “Baptíiiiiiism by fire… Eeeeeh…. Feel the wrath of Satan's relentless flaaaaaames, yeah!”, krijst hij met een fel overslaande stem. De juryleden Horst en Evil Doctor Smith kijken elkaar aan met een blik die een aan afschuw grenzende verbazing verraadt. Karel schreeuwt, krijst en tiert stug door, totdat Marco hem gebiedt om te stoppen. Karel kijkt verbaasd op uit zijn zojuist verstoorde concentratie.

“Nou”, zegt Marco. “Je weet denk ik wel waarom we genoeg hebben gehoord.” Maar Karel kijkt alsof hij water ziet branden. “Dat was niet zo goed”, zegt Marco. “Het was niet eens aardig. Het was behoorlijk slecht.” Karel reageert verontwaardigd: “Niet goed?” “Nee”, zegt Marco. “Slecht.”

Karel krijgt een brok in zijn keel. “Maar… maar dit is mijn droom! Dit is iets waarvoor ik jaren aan het oefenen ben.” Marco is niet murw te krijgen. “Zonde van al die jaren, kerel.” Alsof de afwijzing van Marco niet voldoende is, bemoeit ook Evil Doctor Smith zich er mee. Vakkundig slaat hij het afgekeurde idool om de oren met zijn encyclopedische kennis van alle facetten van de gecomponeerde popmuziek uit de afgelopen vijftig jaar. Na een lang en accuraat betoog laat hij zijn deelnemer ontredderd achter.

Ten overstaan van drie miljoen tv-kijkende Nederlanders maakt Horst een einde aan Karel's eerste en vermoedelijk laatste optreden. “Tot ziens maar weer, hier houdt het voor jou op.” Teleurgesteld druipt Karel af richting de uitgang. In een laatste poging om sympathie te winnen wenst hij de jury succes bij de rest van de kandidaten. “Ja, whatever”, bitst Deborah hem toe. Als de deur dicht is, halen de juryleden opgelucht adem. “Dat is er weer eentje minden. Waarom snappen die klanten toch niet dat er niemand op hen zit te wachten?”, vraagt Horst zich hardop af.

Eenmaal op de gang gekomen stort Karel zich huilend in de dikke armen van zijn gothic-vriendin. “Ik ben niet eens door”, jammert hij. “Kun je het je voorstellen?” Voor het oog van de draaiende camera troost het meisje haar teleurgestelde vriend. Troostend spreekt ze hem toe. “Kom maar mee naar huis”, zegt ze. “We hebben hier niks meer te zoeken.” Terwijl Karel zijn tranen droogt vertelt zijn vriendin hem dat hij écht wel talent heeft. Karel knikt instemmend en steekt zijn middelvinger op in de richting van de camera. “Die lui van de Lords Of Metal hebben gewoon geen verstand van muziek”, roept hij, waarna hij verder loopt. De camera's registreren nog hoe Karel de hal uitloopt en om de hoek verdwijnt. Na de uitzending van Idols heeft niemand ooit nog een zanglijn uit Karels mond gehoord.

Ferdi schreef ook de volgende columns