Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metal Bio-Logica

Door: Bart D. op 9 januari 2014

Het is weer een tijd geleden dat we het hebben gehad over engagement en muziek. En we gaan het nu eens niet over al te veel tekst hebben: het oog wil ook wat. Dus geen analyse van politiek getinte dramteksten of kritische kijk op half doordachte statements in pakkende refreinen. Deze keer even een korte blik op een ander fenomeen dat al lange tijd een rol speelt in rock en metal: bloederige beelden. Wie heeft er namelijk geen albums met dood op de hoes? En mocht je toevallig een liefhebber zijn van bijvoorbeeld grindcore, dan zal je collectie vast en zeker uitpuilen van darmgalgen en andere ingewandfestijnen. Veel mensen vinden het vooral grappig en lekker vunzig, maar wat mij betreft is de grote grap dat onder andere één van de bekendere bands die zich graag uitliet -en laat in vleselijke smerigheden in woord en beeld, dit juist deed om aan te tonen hoe gruwelijk het er in de moderne samenleving vaak aan toe gaat: Carcass. Natuurlijk ging het allemaal ook om de lol, en op een serieuzere periode na tijdens voornamelijk 'Swansong', zijn de teksten toch vooral geschreven vanuit het oogpunt van absurd vermaak. Maar het is juist dat absurde dat Jeff Walker met zijn teksten blootlegt: de gruwelen van de moderne bio-industrie hebben altijd in zijn achterhoofd gezeten bij het schrijven van zijn teksten. Carcass en engagement, al zullen ze het zelf nooit willen zeggen: het is toch een mooi beeld! En dat is ook wat grindcore doet: het absurde tot kunst verheffen, en daarmee een spiegel voorhouden.

Dan hebben we het nog over een extreme underground, zeker vergeleken met een andere band die met een hoes wat mij betreft één van de mooiste statements maakte die er ooit met een albumhoes zijn gemaakt - niet alleen vanwege de boodschap die er uit te halen valt, maar ook zeker vanwege de prachtige manier waarmee die wordt overgebracht (en zulke dingen zijn weer een reden om niet alleen digitaal naar muziek te luisteren maar ook regelmatig iets in je handen te hebben). Faith No More heeft met 'Angel Dust' een hoes afgeleverd die pas volledig tot impact komt als je na het bekijken van de titel en de voorkant het ding in je handen draait en de achterkant bekijkt. Hoewel het niet de intentie van de band was om de geslachte koe als "Angel Dust" aan te duiden, kun je het wel zo lezen. De engelachtige schoonheid van de voorkant krijgt dan ineens een heel andere betekenis op de achterkant: het dubbele van de term wordt nog eens extra benadrukt. "Angel Dust" voor een smerige drugs, zoals ook hun muziek die twee kanten moest uitdragen op het album. Kritisch, maar nooit prekerig. Vaak zeggen beelden van rauw vlees en dood meer dan een bevlogen tekst. En daar wordt in metal gretig gebruik van gemaakt. En of je het nu leuk vindt of niet, ergens in je onbewuste wordt al dat "vleselijke vermaak" wel voorzien van vraagtekens en kanttekeningen: je raakt doordrongen van de absurditeit en gruwelijkheid ervan.

Bart D. schreef ook de volgende columns