Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Still Killing ‘Em All after 30 years

Door: Winston op 10 januari 2013

>FLITS< We zijn terug in 1983. De hardrocker wordt een steeds regelmatiger gezien fenomeen in het Nederlandse straatbeeld. Jeweetwel; jeans, gympen of boots eronder en altijd een T-shirt met daarover een spijkerjack dat geheel naar eigen voorkeur werd behangen met opnaai emblemen en buttons. Nog wat leren polsbanden met studs: heavy metal pride! De bands die te zien waren op die spijkerjacks vertegenwoordigden de hard rock en heavy metal scene van dat moment. Iron Maiden was net doorgestoten, Saxon lag op koers, Motorhead, KISS, AC/DC, Van Halen. Maar ineens, als donderslag bij heldere hemel werd de scene wakker geschud, bijna letterlijk.

band image


Afkomstig uit het zonnige Californië had de band Metallica in 1982 als voorbode een demo uitgebracht met de titel ‘No Life ‘Till Leather’. De tapetraders molen deed zijn werk en al gauw groeide het geroezemoes aan tot een underground sensatie. In mei van 1983 gingen de heren James Hetfield (gitaar), Kirk Hammet (gitaar), die pas nét vanuit Exodus in Metallica was gestapt ter vervanging van de uit de band gegooide Dave Mustaine, Cliff Burton (bas) en Lars Ulrich (drums) helemaal in New York de studio in. ‘Metal Up Your Ass’ zou het debuutalbum gaan heten maar dat werd door Megaforce, het label die het uit zou gaan brengen, niet goedgekeurd. Het werd ‘Kill ‘Em All’. En toen het in juli 1983 werd uitgebracht was de bom gelegd. ‘Hit The Lights’, het eerste nummer van de plaat opent eigenlijk als een einde, alsof je de deur opent van een club waar een band aan het spelen is. “No life ‘till leather, we’re gonna kick some ass tonight”



De felle riffs, de pompende bas, de drukke drums en de scherpe zang maar vooral het vlotte tempo en breaks lieten meteen niets aan duidelijkheid te wensen over; hier is Metallica, vier broekies uit het Westen die hun muziek in je gezicht smijten. Hetfield’s hoge snerpzang zaagt dwars door de riffs heen en Hammet’s solo gieren net de bocht nog niet uit. Mooie binnenkomer, maar slechts een voorbode van nog veel meer. De band mag dan flink ‘geïnspireerd’ zijn door bands als Diamond Head, Blitzkrieg en nog meer NWOBHM bands, de felheid waarmee gespeeld wordt was een frisse wind. ‘The Four Horsemen’ heette met Mustaine in de band nog ‘The Mechanix’ (en zo werd het ook geplaatst op Megadeths’ eerste plaat) en hierin wordt duidelijk dat vette riffs de basis zijn van Metallica. De beukende drums en donderende bas van Ulrich en Burton zijn het tapijt en alles klopt gewoon. Dan ineens, het derde nummer, een kort intro en ineens werd speed metal geboren. Is dat een over-statement? ‘Motorbreath’ benam je de adem, zó snel. Slechts 03.08 minuten maar het deed je hoofd duizelen om het helemaal mee te headbangen. Ja, dat deed ik en jij ook! En het ging door met ‘Jump In The Fire’ dat het gas wat terugnam, gevolgd door een ‘rariteit’; een basgitaarsolo van Cliff Burton. ‘(Anesthesia) Pulling Teeth’ heet het stuk waar de geboren hippie zichzelf heerlijk uitleefde op zijn Rickenbacker basgitaar. Gelijk een tandartsboor vond het verstoorde geluid een weg door je heen. Het stuk wordt aan het eind door de rest van de band bijgevallen en zo nam men gezamenlijk de nekkenbreker ‘Whiplash’ ter hand. Einde kant 1, want we hebben het hier natuurlijk over de LP, nietwaar?. Het omdraaien van de grote zwarte vinylen schijf bracht een welkome adempauze.

band image


Daarna volgden nog vier nummers in hetzelfde straatje en ‘Seek And Destroy’ zou uitgroeien tot één van de grootste heavy metal anthems aller tijden. ‘Metal Militia’ sluit het album af en beukte wat er nog van je over was tot pulp. Hamerslagen op je trommelvlies zoals op de hoes, tot bloedens toe. Áls je nekspieren het nog vol hadden gehouden tot dit nummer, dan was dít de genadeslag.

“We are as one as we all are the same
Fighting for one cause
Leather and metal are our uniforms
Protecting what we are
Joining together to take on the world
With our heavy metal
Spreading the message to everyone here
Come let yourself go”


‘Kill ‘Em All’ sloeg een krater en leidde de weg voor meer, veel meer gelijkgestemden die in het spoor volgden; Exodus, Slayer, Lääz Rockit, Flotsam And Jetsam, Megadeth en ga zo maar door. Ineens ging het snel met Metallica, alsof de wereld al een paar jaar had gewacht op deze doorbraak. Binnen een jaar werd het tweede album ‘Ride The Lightning’ opgenomen, een loodzware opvolger dat ook al wat meer liet zien van een muzikale groei. Een groei die weer iets later leidde tot het beste Metallica album aller tijden. Nee, niet “The Black Album”, ‘Master Of Puppets natuurlijk! En in de 32 jaar dat Metallica nu bestaat is er veel gebeurd. Wie er groter is, Iron Maiden of Metallica? Ik zou het niet durven gokken. Feit is dat de band er nog steeds is en het gelijk aan hun kant heeft gehouden toen ze na het tragische verlies van Cliff Burton in 1986 besloten door te gaan. Heden ten dage lijkt het wel salonfähig te zijn om Metallica niet meer zo cool te vinden. Fuck that! Ik heb niets anders dan respect voor hoe goed ze zich nog steeds manifesteren. Er komt zelfs een bioscoopfilm aan dit jaar dat een hele mooie kroon mag zijn op hun loopbaan, een welverdiende kroon.



>FLITS< We zijn weer terug in 2013, alwaar op 2 november door Rockcafe Backstage in Nijmegen een Tribute Night verzorgt wordt, en je raadt hetal: Metallica is de band die geëerd zal worden. In een live set die door vrijwillige muzikanten gedaan zal worden zal ‘Kill ‘Em All’ centraal staan. Be there!

Backstage Nijmegen

Winston schreef ook de volgende columns