Listen live to Radio Arrow Classic Rock

In Memoriam: Jeff Hanneman

Door: Winston op 5 maart 2013

Een zonnige vrijdagochtend…douche, ontbijt...PC aan, mail en Facebook check…what the fu...oh nee! “Jeff Hanneman Dead at 49” is het bericht dat ik lees. Ik wist van zijn 'arbeidsongeschiktheid', veroorzaakt door een spinnenbeet, maar de oorzaak van zijn overlijden deed me toch schrikken. “Leverfalen”. Hanneman is niet meer, fuck, weer een…

Het doet je denken aan de tijd dat je die (zijn) naam voor het eerst hoorde. Het was via een cassettebandje dat een schoolvriend voor me had opgenomen dat ik 'Show No Mercy', Slayer's debuutalbum, voor het eerst hoorde. In De Nieuwe Aardschok las ik over de band…hoe snel, agressief en duivels hun muziek wel niet was. En dat was het! 'Evil Has No Boundaries', 'The Antichrist', 'Black Magic' en een persoonlijke favoriet 'Metal Storm / Face The Slayer'. De titels zeiden genoeg. De gitaartandem die Jeff Hanneman en Kerry King vormde leek eigenhandig de regels in metal te herschrijven; snel, niet altijd zuiver maar vooral opvallend. Ik was nog niet zo heel lang metalhead, begon 'netjes' met KISS, Iron Maiden, Van Halen. Met Metallica, Venom en Slayer sloeg het virus ineens feller toe.

Hanneman was niet onomstreden. Zijn 'liefde' voor het verzamelen van Tweede Wereldoorlog parafernalia (en dan vaak de Duitse) werd soms discutabel genoemd. Daarbij de nummers als 'Angel Of Death', ' Chemical Warfare', 'Behind The Crooked Cross'…maar nergens werd er echt openlijk blijk gegeven van bepaalde geloofsovertuigingen of aanhanging. En als je over Satan, duivels, hel en verdoemenis mag zingen, waarom dan niet over de wereldse en werkelijke uitvoering ervan. Ik stoorde me er niet aan in ieder geval.

Jeff Hanneman was en blijft een van die muzikanten die een enorme stempel hebben gedrukt op de heavy metal. En Slayer? Met het recente vertrek van Dave Lombardo en de soap eromheen en de nu nooit meer terugkerende Hanneman is het onduidelijk. Slayer zal nooit meer mijn Slayer zijn, zover is duidelijk. Rest in piece Jeff en bedankt voor wat je de wereld gaf. Jam up with that band in Cafe Hell.

“Hear our cry, save us from
The Hell in which we live
We turn our heads toward the sky
And listen for the steel
Die by the sword”

Winston schreef ook de volgende columns