Listen live to Radio Arrow Classic Rock

De kaartenmaffia

Door: Michiel B. op 8 augustus 2003

U kent het vast wel. Vol goede moed ga je met vrienden en bekenden naar een festival of een concert van je favoriete band. Al op de toegangswegen en in de trein richting het spektakel zie je naarmate de plaats van handeling steeds dichter nadert meer en meer metalfans samenstromen. Een gevoel van saamhorigheid ontstaat. Honderden, zo niet duizenden metalfans – echte fans – samen onderweg om er een grandioos feestje van te maken. Het concert is immers stijf uitverkocht dus dat wordt helemaal geweldig. Wat is het alleen verdomd zonde dat Frank er nu niet bij is. Hij was helaas niet op tijd om een kaartje te bemachtigen...

Frank is een doorgewinterde metalhead die zoveel hij maar kan bij de diverse optredens en festivals aanwezig probeert te zijn. Niet alleen is hij een groot metalliefhebber maar ook kent hij bijzonder veel mensen in het wereldje wat het voor hem ook altijd weer leuk maakt om de diverse concerten en festivals te bezoeken. Effe lekker een biertje pakken en even bijpraten met alle metalvrienden en -kennissen uit het hele land en soms nog daarbuiten. Maar helaas voor Frank. De voorverkoop van dit evenement begon precies toen Frank en zijn vriendin samen een weekje op vakantie waren en een dag voor thuiskomst waren alle kaarten inmiddels stijf uitverkocht.

Frank is wanhopig. Hij belt direct alle vrienden en kennissen op of zij niet toevallig nog 1 of liefst 2 kaartjes overhebben voor hem en zijn vriendin. Helaas kan niemand hem verder helpen en een deel van zijn vrienden zit in hetzelfde schuitje: “Is het nu al uitverkocht joh?? Dat meen je niet!! Ik heb verdorie ook nog geen kaartje...”. Frank surft zich vervolgens op internet een breuk tussen de diverse metalfora en van marktplaats.nl via uitverkocht.com naar ebay.com op zoek naar zijn gewilde kaartjes. Echter de op de laastgenoemde sites gevraagde prijzen grenzen werkelijk aan het absurde: men vraagt al snel ruim 75 Euro per kaartje waar ze in de voorverkoop normaal 40 Euro kostten. 150 Euro voor 2 kaartjes. Das potdomme 330 piek!! In het buitenland gaan kijken is echter geen alternatief want noch hij noch zijn vriendin beschikt over een auto en de kosten voor een treinreis en overnachting zouden de prijs van dit uitje tot belachelijke hoogtes doen uitstijgen..

Op zo'n 100 meter van de concertzaal verwijderd worden zijn vrienden ineens aangesproken door allerlei vreemde types, gekleed in trainingpak en sportschoenen en andere outfits die alles behalve aan metal doen denken, die met toegangskaarten voor hun neus staan te wapperen.
- “Psssscht.. Noch kartje nodiech?”
“Huh?”, denken ze bij zichzelf, “zouden die gasten soms voor de concertzaal werken en de laatste kaarten willen slijten? Maar dat kan toch helemaal niet? Het concert is toch immers al lang stijf uitverkocht?”
“En wat mag dat dan kosten?”, vraagt iemand uit de groep.
- “Foor jauw sestiech oero”, luidt het antwoord.
“Wat?? 60 Euro?? Donder snel een eind op man! Vuile afzetter dat je dr rondloopt..”.
En de persoon in kwestie heeft niet 1 kaartje in de aanbieding, nee, toch wel snel een stuk of 8. En een stukje verderop staat weer iemand, ditmaal gekleed in een shirt met het logo van de band die speelt vanavond maar de vrienden kunnen dit shirt toch even niet thuisbrengen binnen het officiële merchandiseaanbod van de band, met zo'n zelfde bosje kaarten.
-“Faif-en-faiftiech oero. Spesjaal foor joelie mij frienden..”
Ook deze uitbuiter wordt vakkundig door de groep genegeerd waarna men de concertzaal binnengaat en er een geweldige avond van maakt. Wat de groep binnen echter wel opvalt is dat geen van de verkopers buiten binnen bij het concert aanwezig is. “Das toch wel raar”, mompelen ze, “wel kaarten hebben maar zelf niet naar het concert gaan...”.

Na het concert wanneer alle bezoekers tevreden huiswaarts keren, merkt de groep de 'kaartverkopers' wederom op op enkele tientallen meters van de concertzaal. Ditmaal niet met kaartjes maar met allerhande shirts en posters van de band die deze avond speelde. 2 dingen vallen op: 1) Deze spullen lagen helemaal niet binnen bij de officiële merchandisekraam van de band tijdens het concert en 2) de prijzen zijn belachelijk laag te noemen. “Tie-sjoerts! Vaiftien oero!”, klinkt het. De groep heeft meteen door dat dit spul zo nep en illegaal als de pest is en loopt er wederom met een grote boog omheen. Helaas geldt niet niet voor alle bezoekers want de goedkope spullen worden als zoete broodjes verkocht.. Als iedereen weg is – of er toevallig een politiewagen nadert – gaan de verkopers weer weg onderwijl hun dikke winst tellend..

De groep begint zich toch het een en ander af te vragen. Wat nu als deze lui gewoon met hun poten van de kaartjes waren afgebleven? Precies, dan was hun goede vriend Frank ook gewoon in de gelegenheid geweest om op tijd en op een normale manier een kaartje te kunnen bemachtigen en had hij deze geweldige avond waar nog lang over nagepraat zal worden niet hoeven te missen. Wel godgloeiendevliegende teringzooi!! Zou het nu echt zo zijn dit soort lui het voor zoveel echte fans verzieken en er enkel en alleen hun eigen portemonnee (inkomstenbelasting en BTW zullen ze toch naar de grootste waarschijnlijkheid toch niet afdragen) mee weten te spekken? Stel dat ze bij elk concert 5% van de kaarten in handen krijgen. Dat zijn op een concert waar 10.000 man op afkomt toch al 500 echte fans die hierdoor danwel helemaal niet meer aan een kaartje kunnen komen, danwel er de meest belachelijke bedragen voor neer moeten tellen.

Andere grote verliezers zijn toch zeker de band in kwestie zelf die geen rooie cent zullen terugzien van de verkochte illegale merchandise na afloop alsmede de fiscus die op deze manier naar schatting op jaarbasis voor tien- wellicht honderdduizenden Euro's het schip in gaat. En waarom doet de overheid hier niks aan terwijl tijdens het laatste EK voetbal in 2000 zo enorm hard werd opgetreden tegen zwarthandelaren? Zijn muziekliefhebbers soms niet belangrijk ofzo?

Tot slot. Vervang de voor dit verhaal volledig willekeurig gekozen naam van Frank door die van uw aller Michiel B. en diens vriendin, maak van het willekeurige concert/festival het optreden wat Iron Maiden op 5 november aanstaande in de Rotterdamse Ahoy gaat geven en u kan waarschijnlijk wel snappen wat mij ertoe bewogen heeft deze column voor u te schrijven. Mijn frustratie gaat momenteel zelfs zo ver dat ik, ondanks dat ik zelf absoluut niet geweldadig in elkaar zit, het niet eens erg zou vinden om samen met een aantal anderen die ook geen kaartje hebben kunnen bemachtigen een knokploeg zou willen samenstellen om dit soort uitzuigers eens een stevig pak rammel te geven voor de ingang van de Ahoy zolang de politie hier niet tegen optreedt. O ja, mochten er nog eerlijke mensen zijn die deze column lezen en nog 2 kaartjes voor dit concert van de grootmeesters in heavy metal overhebben en deze voor een schappelijke prijs aan mij en mijn vriendin willen doorverkopen dan hoor ik dat graag. Mijn mailadres staat op mijn personal page die u vindt door op de link onder mijn naam te klikken bovenaan dit artikel..

Michiel B. schreef ook de volgende columns