Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Wil de echte “queen of the Rÿche” nu opstaan?

Door: Wilmar Taal op 17 oktober 2012

In de jaren tachtig kon het niet anders dan dat Queensrÿche voorbestemd was om één der groten der aarde te worden. De opvolgers van Judas Priest en Iron Maiden, een band die kwaliteit hoog in het vaandel had staan. Tot in de jaren negentig de Grunge haar intrede deed en Queensrÿche te maken kreeg met een gevoelige klap: het vertrek van medeoprichter, hoofdcomponist en stille kracht Chris DeGarmo. De albums die na zijn vertrek uitkwamen waren van een beduidend mindere kwaliteit, maar erger nog: Queensrÿche zou zich ontwikkelen tot een klucht die in 2012 tot een explosief einde kwam.

2012 zou het jaar worden waarin de leden van Queensrÿche meer tijd zouden krijgen voor persoonlijke projecten. Zo luidde althans de officiële lezing van de band. Geoff Tate zou werken aan een nieuw solo-album, de rest van Queensrÿche ging met zanger Todd La Torre van Crimson Glory de band Rising West beginnen die zich ging toeleggen op het materiaal van de eerste vijf Queensrÿche albums. Na twee optredens van Rising West werd ineens bekend gemaakt dat de band verder ging als Queensrÿche met een nieuwe zanger. Kwam dit uit de lucht vallen? Absoluut niet. Er waren een aantal incidenten aan vooraf gegaan.

Het ontslag van Tate's vrouw en dochter moet hem wel persoonlijk hebben geraakt, maar Queensrÿche is nu eenmaal een collectief van vijf musici die als belangrijkste taak hebben om goede albums uit te brengen. Dat laatste lukte de band al enkele jaren niet meer. Om precies te zijn was hun laatste opmerkelijke album uitgebracht aan het einde van de jaren tachtig: 'Empire'. Daarna werd de kwaliteit wisselend tot zelfs slecht. Men probeerde het ten tijde van 'Tribe' nog een keer met Chris DeGarmo, maar na de opnames was DeGarmo alweer vertrokken. Opvallend is dat 'Tribe' ten opzichte van de andere post-DeGarmo albums weer een stuk sterker klonk. Queensrÿche probeerde met 'Operation Mindcrime: 2' weer te teren op vergane glorie, maar het tweede album kon de schoenveters van het monumentale eerste deel niet vastknopen. 'American Soldier' had zijn momenten, maar was ook geen hoogvlieger, en het laatst uitgebrachte 'Dedicated To Chaos' is een album waar ik wijselijk mijn mond over hou. Ik ben niet vies van een experimentje, maar Queensrÿche is met dit experiment haar doel mijlenver voorbij geschoten.

Ergens moet dat gewrongen hebben in het Queensrÿche kamp. De eerste frictie zal inderdaad het ontslag van Tate's vrouw en dochter zijn geweest, maar er schijnt achter de schermen behoorlijk wat gerommeld te hebben. Naar het schijnt heeft Tate de bandleden fysiek bedreigd, en er zijn videobeelden opgedoken waar duidelijk te zien valt dat hij op de ander bandleden spuugt. Klassiek is zijn performance bij Rocklahoma afgelopen jaar, waarin hij zijn publiek te kakken zet door op te merken dat ze erg slecht zijn in wat ze doen: publiek zijn. De spanningen liepen merkbaar op in berichtgeving op roddelsites als Blabbermouth en daar kwam dan op een dag de melding dat Queensrÿche besloten had zonder Geoff Tate verder te gaan en Todd La Torre als vervangende zanger naar voren te schuiven: Rising West was dus een voorbereidende stap naar Queensrÿche versie 2.0. Met Todd La Torre is dat wel een veilige stap, want de man is een menselijke kopieermachine: de partijen van Midnight kon hij feilloos overnemen bij Crimson Glory en hij klinkt bij Queensrÿche inderdaad als een jonge versie van Tate. Tate aan de andere kant was nogmaals 'not amused'. Beide partijen moesten dus naar de rechter over het gebruik van de naam Queensrÿche. Uitkomst is nu dat beide partijen de naam Queensrÿche mogen gebruiken.

Wat ik helemaal een dieptepunt vond waren die persoonlijke verklaringen van de overige bandleden Eddie Jackson, Scott Rockenfield en Michael Wilton: Geoff Tate heeft ons getreiterd, bedreigd en op ons gespuugd en uitgemaakt voor mietjes. Maar heren: jullie zijn mietjes. Zeker als jullie je op je dak laten zitten door één zanger. Godsamme, je bent met zijn drieën, en dan laten jullie je intimideren door die kale nicht? Anderzijds: Tate had als hij vond dat zijn medebandleden mietjes waren al veel eerder de stap moeten nemen om ze te vervangen. Nu zitten we opgescheept met twee Queensrÿche's. Zal dit de kwaliteit van de muziek ten goede komen? Ik vrees namelijk van niet. Als Tate inderdaad de hoofdcomponist van de laatste albums is geweest, dan vrees ik dat de nieuwe Queensrÿche met onder andere Bobby Blotzer, Rudy Sarzo, Kelly Jackson en Glenn Drover niet veel beter zal zijn dan de 'bijna-originele' Queensrÿche van de afgelopen jaren. En als Queensrÿche met Todd La Copymachine weer terugkeert naar de zogeheten 'oude vorm', is dat ook weer een stap terug in plaats van vooruit. Het probleem waar Queensrÿche vroeger mee kampte, en waar beide Queensrÿche's nu mee gaan kampen is het feit dat Chris DeGarmo zich gelukkiger voelt als piloot dan als gitarist in een band die bijna tot de groten der aarde had behoord.

Bijna, als in niet helemaal. Het probleem dat Queensrÿche kennelijk nooit heeft begrepen, is dat niet alleen de bandnaam altijd vergelijkingen zal oproepen met die albums die de band een bijna iconische status hebben gegeven: 'Queen Of The Ryche', 'The Warning', 'Rage For Order', 'Operation:Mindcrime' en 'Empire'. Maar albums uitbrengen met als titel 'Operation: Mindcrime 2' roept sowieso een vergelijking op met een tijd die nooit meer wederkeert. Het begint een beetje te lijken op het verhaal van Anvil. Misschien moet Queensrÿche ook maar een documentaire maken. Alles beter dan een herhaling van de afgelopen zeventien jaar…


Wilmar Taal schreef ook de volgende columns