Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Onverdoofd naar de slachtbank?

Door: Bart D. op 12 januari 2011

Dat er dingen mis zijn in de muziekindustrie moge een triviale uitspraak zijn...dat is sowieso een symptoom waar je donder op kunt zeggen zodra woorden als "industrie" en "business" in beeld komen. Die verschijningsvormen hebben nu eenmaal een bepaalde dynamiek, en er zou geen beweging zijn als er niet tussen hoogte -én dieptepunten geslingerd kan worden. Daar hebben we hier bij Lords of Metal al menig woordje aan gewijd (hier, hier en in menig voorwoord van de opperlord), en daar is het laatste zeker nog niet over gezegd. Wat echter wel opvalt, is dat de discussie niet bepaald vorderingen lijkt te maken: innovatieve ideeën geopperd door een scherpe geest: het saldo lijkt op nul te staan. Natuurlijk: er zijn veel nuanceringen van de problematiek aangekaart, alsook mogelijke uitgangspunten voor een toekomstig beleid omtrent distributie et cetera. Maar komt er ook een actief geluid van de burger? Het antwoord lijkt wederom een driewerf neen te zijn. Dat de medemens maar al te vaak geen zak meer geeft om de verre buur is al erg genoeg, maar dat er zelfs binnen een zo hoog en hecht aangeschreven "metalgemeenschap" geen moeite genomen lijkt te worden om gezamenlijk het hoofd te breken...

Men lijkt zich angstig aan oude patronen vast te klampen, zij het nu illegaal downloaden of stug vinyl kopen bij het geliefde adres. Toch, zelfs als je trouw probeert je geliefde artiesten te blijven sponsoren waar mogelijk, is dat niet afdoende. Feit is nu eenmaal dat de muziekwereld aan sterke veranderingen onderhevig is. Internet barst uit haar steeds dominantere voegen, en ook internationale economische systemen staan behoorlijk op springen. Ondertussen gaan we als makke schapen net zo lang door met onze geliefde routine tot het te laat is en we gedwóngen worden om anders te handelen. We blijven mak naar Mojo-concerten gaan waar je gigantisch neerlegt voor een anoniem routine-concert - want wat zo'n massa trekt, moet wel goed zijn, niet waar? Ondertussen klagen we er wel steen en been over, en valt het muzikaal gezien, qua geluid en/of betrokkenheid van de band allemaal wat tegen.



Maar hé, het was wel gezellig om weer eens met wat bekenden naar een concert te gaan, toch? Nou, daarvoor hoef je Mojo en dergelijke niet te spekken: je kunt ook gewoon naar dat bandje om de hoek gaan dat voor twee euro en een kratje in een halfgevulde kroeg staat te spelen. Ach, schijnbaar hebben mensen financieel niks te klagen. Door al dat volgzame gedrag houden die grote instanties hun arrogante gedrag intact, want het wordt schijnbaar gepikt. Grote bands menen zich ook nog steeds als een stel opgefokte diva's te mogen gedragen omdat ze als goden vereerd worden, en hebben zodoende de belachelijkste eisenpakketten voor een optreden. Wanneer komt dat dwarse in de metalwereld nou eindelijk weer eens massaal bovendrijven en gooien we de kont tegen de krib? Ik zou me, als ik een zelfverklaard trots metalhead was, diep schamen als dadelijk vanuit een ander genre de algehele muziekwereld een spiegel wordt voorgehouden. Metal was toch ooit eigenzinnig? Of is het te groot en vertakt geworden, zit er dan echt teveel rommel tussen om de balans naar de goede kant uit te laten slaan? Zit de toekomst in de jazz, waar het dwarse nog enigszins als trots gemeengoed wordt beschouwd? Vooruit, een clipje voor kerstdagen om nog met een positieve noot te eindigen:


Bart D. schreef ook de volgende columns