Listen live to Radio Arrow Classic Rock

SMOELENBOEK

Door: Patrick op 11 januari 2011

Het terras mag inmiddels naar binnen gehaald zijn en een plekje in het warme zonnetje verruild zijn voor een behaaglijk stekje in de buurt van de kachel, maar verder is er de laatste weken weinig veranderd in mijn lokale kroegje. Het bier smaakt nog steeds uitstekend, de sfeer is er prima en Martin… die loopt weer ouderwets te tieren en te schoppen tegen alles en nog wat. Dat dit tot zeer vermakelijke conversaties kan leiden, laat zich raden…

“Oh, als er één ding vermoeiend is, is het wel dat geneuzel op al die sociale media. Neem nou Facebook: natuurlijk is het een prima manier om met mensen in contact te blijven die ik graag spreek, tijdens concerten ben tegengekomen of wat dan ook, maar inmiddels is het vooral een podium waarop zelfverheerlijking, zelfmedelijden en het trekken van elke vorm van aandacht een actieve hoofdrol innemen. Zo heb ik een aantal artiesten toegevoegd, omdat ik dacht dat het leuk ze zou zijn ze eens wat persoonlijker te leren kennen. Nou, niet dus!

Natuurlijk heeft het persoonlijke tintje een aantal artiesten van een fraaie kant laten zien en ben ik met een paar pareltjes van mensen in contact gekomen. Helemaal super! Maar net zo makkelijk toont Facebook me dat sommige artiesten het niveau van een achterlijke redneck geen moment (kunnen) ontstijgen. Nu kan ik nog enigszins doen alsof ik vergeet dat er gevraagd wordt naar een medische verklaring van een bult op een elleboog omdat een niet nader te noemen keyboard speelster niet naar de dokter wil, een bassiste zo nodig aan de hele wereld haar nieuwste bikini moet tonen of weer een ander zo graag moet poseren met de gitaren die hij zojuist voor niets van een bepaalde maatschappij heeft gekregen. Dat er zijn die de wapenindustrie in Amerika volledig steunen, die vinden dat je de mooiste vrouwen in de porno industrie tegenkomt en dat ze denken dat het leven van een dakloze minder waard is dan dat van een lieveheersbeestje, wordt echter al een graadje lastiger. Ik kan er niets aan doen, maar de lust om naar hun muziek te luisteren neemt dan drastisch af.

Het wordt er voor mij alleen echt niet beter op als ik lees dat een artiest daarnaast niet verder komt dan het delen van berichten over hoe beroerd het leven tijdens een tour wel niet is, hoe snel hij wel niet uit Europa weg wil komen, hoezeer hij naar huis verlangt en dat hij eigenlijk de tour wel zo snel mogelijk zou willen stoppen. Die 30 Euro die ik voor het kaartje heb betaald voor zijn show over twee dagen gaat dan toch echt linea recta Marktplaats op. Wat heb ik eraan om te gaan kijken naar een show van iemand die er totaal geen zin in heeft en er slechts staat om zijn tijd te doden en de portemonnee te vullen? Dat je naast het ticket ook de cd's van meneer's band via Marktplaats kunt aanschaffen, zal je vast niet verbazen. Of wat te denken van die artiest die zo vrolijkjes liet weten dat hij zijn nieuwe album aan een aantal fans had voorgelegd om hen de kans te geven er hun mening over te geven, zodat er wellicht wat aan de volgorde van het album gesleuteld kan worden? Sinds wanneer gaat het binnen de metal scene om je aan te passen aan de wensen van de fans in plaats van je hart te volgen? En wat moet ik met die artiest die het maar niet kan laten officiële video's en live footage van zichzelf te plaatsen en vervolgens zijn eigen fans om commentaar vraagt? Zouden sommige ego's nou echt zo klein zijn dat alle ophemeling door hun eigen hondstrouwe fans net zo essentieel is geworden als bijvoorbeeld iets als bloed en zuurstof? Is zelfverheerlijking dan zo een groot deel van iemands leven geworden? Dan zou ik er ook niet van staan kijken als eerdaags bekend wordt dat de desbetreffende persoon zijn eigen broek beyoghurt terwijl hij een foto van zichzelf aan het bekwijlen is.

In de jaren 80 zullen zich vast ook de nodige persoonlijke drama's en tekortkomingen op de achtergrond hebben afgespeeld, maar toen wisten we - door het ontbreken van sociale media? - één en ander lang niet altijd en was alles nog enigszins mysterieus. Lekker hoor, geef mij de mystieke sfeer van die tijd maar. Serieus: de muziek scene is niet meer wat het geweest is...”

Patrick schreef ook de volgende columns