Listen live to Radio Arrow Classic Rock

In Memoriam: Manny van Oosten

Door: Cor op 3 januari 2011

Je bewonderenswaardige positieve instelling en enorme vechtlust hebben er niet voor kunnen zorgen dat je de première van je laatste meesterwerkje mocht meemaken. Vrijdag 25 februari kon je het gevecht met de slopende ziekte A.L.S. niet meer voortzetten. Manny, je bent er niet meer… Een persoonlijke terugblik:

“Goed man, ik speel ook in een bandje”. Het is de eerste dag dat ik samen op de steiger sta met een langharige, stevig gebouwde, ervaren schilder vol humor, die mij het vak een beetje moet bijbrengen. Gezien onze gemeenschappelijke hobby's en de brede algemene interesse van mijn leermeester, zijn dit bijzonder prettige en leerzame werkdagen geweest. In mijn enthousiasme had ik verteld dat ik in een bandje zat en dus moest er de volgende dag een luistersessie op de steiger georganiseerd worden. Toen ik de repetitieopname's van Out Of Steel hoorde, durfde ik amper de amateuristische rammel muziekjes van mijzelf te laten horen. “Eigenlijk zou je even moeten wachten totdat we onze demo afhebben, of je moet maar eens het oude materiaal van Blackout beluisteren, om een beter beeld te krijgen”. Blackout!, ik wist niet dat ik al een hele dag met een lokale rockheld had opgetrokken, die band was zelf in het hoge noorden, waar ik vandaan kwam redelijk bekend. De moed zakt me bijna in de schoenen, maar tot mijn verbazing wordt er helemaal niet neerbuigend over mijn beginners muziekjes gedaan; “Donders lekker hè, bietje raggen op de gitaar”, kreeg ik te horen. Ook dat ik zelf toen nog helemaal geen gitaar speelde, maar slechts de pogingen tot “zang” mijn bijdrage was, kon geen afbreuk doen aan onze conversaties en een blijvend contact.

Deze dagen op de steiger herinner ik me als een klein feestje; verhalen over de opname's van 'Evil Game' in de Wisseloord Studio's, de optredens met Blackout, vrouwen (“gleufdieren”) kijken en die enorme drive voor muziek en humor. Ik hoor je nog met luide stem bulderen, lachen en vloeken. Jij kon dat maken; er zat geen kwaad in. Ook bij de vrouwen, als niet echt prototype knappe jongen, werden ze allemaal compleet ingepakt door je ruwe charme als ze twee woorden met je gewisseld hadden. Ik herinner me een avondje muziekjes luisteren bij ons thuis, waar je maatje Eline (“Gaat ie Kip?”) zich bijna geneert en zegt;”Manny, zullen we het eens niet over seks hebben?”. Waarop de reactie volgt;”Oké, we hebben het niet meer over seks, laten we het over het weer hebben. Wanneer doen we het weer?” Om nu misverstanden te voorkomen; Manny was geen allerverslindende rokkenjager en iedereen die hem ook maar een beetje kende, kon zich onmogelijk storen aan deze misschien op het eerste oog groffe of vrouwonvriendelijke humor.

Naast de old school metal van Out Of Steel begon ook het werk aan je eerste rock opera; 'Schooldays', waarbij het experiment niet geschuwd werd met dans, toneel en diverse muziekgenres. Misschien zou dat interview op landelijke radio dan weer kansen geven om echt verder te kunnen met muziek. Zelfs in die studio moet er een Mannes stempel op het interview komen;”Als je wil dat Hetty live een stukje zingt, moet je haar maar even lief aankijken. ……Lief, zei ik! We houden het wel netjes hè Sjors”.

Out Of Steel heeft nog het podium gezien, waar ik je de belly-bump nog met Pieter zag doen, en erg onder de indruk was van het spel van mijn schildermaatje, waar ik ook buiten werktijd steeds meer contact mee had. Een terugkeer naar Blackout-achtig succes werd het echter niet. Ook 'Schooldays' is enkele malen uitgevoerd, waarbij de kwajongensrol je niet misstond, evenals je zangtalent en danspasjes van de “grote meneer in stretch spijkerbroek”; je deed het maar! Wanneer zo'n eerste experiment niet helemaal brengt wat je ervan verwacht, niet bij de pakken neer gaan zitten; de tweede rockopera 'Out Of Control' zat al in de pen. Ditmaal zelf doen waar je het best in bent: muziek maken. Voor de dans werden semi-professionals ingezet en de bezetting van de band was indrukwekkend. 'Too Beautiful' en 'Follow the Rainbow' werden bij insiders als potentiële hitjes gezien. Hoogtepunt was de uitvoering op het plein voor de kerk in Zwolle, waar honderden mensen getuige waren van de creativiteit en het vakmanschap van stadgenoot Mannes van Oosten.

Datzelfde plein waar we voor het bluescafé lekker op het terras konden uitweiden over muziek en andere dingen des levens. Toen moest ik weg uit Zwolle. In deze niet gemakkelijke periode was je er altijd op het juiste moment. Slechts een paar keer per jaar bleven we elkaar zien, maar dan was het wel altijd goed. Door het vertrek uit Zwolle, moest ook mijn eigen amateur muziek carrière opnieuw opgezet worden. Gary Moore was al jaren mijn voorbeeld in de muziek, dus een poging toch maar eens zelf de gitaar ter hand te nemen, kwam bovendrijven. Mijn twijfels over zelf beginnen met gitaar spelen op ietwat erg late leeftijd, werden door Manny's overtuigende positivisme (en de eerste technische aanwijzingen) overboord gezet. (Leeg gevoel; in de dezelfde maand dat een vriend en muzikaal baken het leven laat, ook mijn “onbereikbare” held hem net voorgaat).

Ook op afstand bleef ik op de hoogte van muzikale ontwikkelingen waaronder een Nederlandstalig project en de eerste stappen terug naar groter succes met To Elysium waarbij het een genot was om te zien hoe je een clubje jonge honden regisseerde. Ook heb je volgens mij weinig optredens van mijn verschillende bandjes gemist en ondanks een enorm niveau verschil bleef je een stimulerende coach. Ik herinner me de aanmoedigingen bij optredens, het jammen in de kelder van mijn oude huis, en je enorm plezierige aanwezigheid op diverse feesten. Optimistisch blijven te allen tijde is denk ik wel je mooiste eigenschap; sinds mijn vertrek uit Zwolle had je behoorlijk wat voor de kiezen gekregen met een auto ongeluk, verhuizing en gezondheidsproblemen, maar geklaagd werd er nooit.

Bij het uiteenvallen van To Elysium had je het meeste materiaal voor je derde rockopera 'Infernorama' al op de plank liggen. Met recht trots kwam je een eerste kladversie zelf brengen; een honderd procent Manny schijfje, wat ook nog eens potentiële mogelijkheden heeft, en een schare aan bekende muziekvrienden heeft aangetrokken voor muzikale bijdragen. Een van de weinige keren dat je alles overheersende optimisme niet kon verhullen dat je teleurgesteld was, was met de cd presentatie van je kindje op je vijftigste verjaardag. Terwijl jij er altijd voor iedereen probeerde te zijn, miste je nu enkele mensen. Na enkele optredens kon ook jij dit circus niet in je eentje steeds op de rails houden en 'Infernorama' dreigde ook in de vergetelheid te raken. Tussendoor werden pogingen gedaan enkele oude bands nieuw leven in te blazen, maar hoewel de reünie's gezellig en goedbedoeld waren, kwam niets echt van de grond.

Uit het niets kwam er opeens versterking om 'Infernorama' nieuw leven in te blazen. Tracey van Eijk zet samen met Manny een spektakel voorstelling met band, orkest, dans en theater op, om 'Infernorama' tot zijn volle recht te laten komen. De première wordt gepland op 19 maart 2011 in het Odeon theater te Zwolle. Ruim een half jaar voor de première volgt slecht nieuws; A.L.S., een progressieve spierziekte waar geen genezing voor bestaat. Zelfs in een rolstoel en bijna onverstaanbaar, blijf je optimistisch vechten om de première mee te maken. Het mocht niet zo zijn, je bent er niet meer. Zelfs je laatste humoristische uitspatting; het kaartje aan je teen, met een groet voor de arts die jou lichaam mag gebruiken voor onderzoek. Manny, je bent onverbeterlijk.

Misschien kan je 'Too Beautiful' (of 'My Testimony' zoals het nummer nu heet) samen met Gary gaan spelen daarboven. Ik ben trots dat ik dit nummer van je mag spelen en mijn versie van maken (het zal een stuk minder virtuoos zijn, maar hopelijk zul je toch een beetje trots op je “leerling” zijn) Aan het materiaal zal het niet liggen; je Jackson wordt met een stuk minder techniek, maar heel veel liefde bespeeld. Manny, je was een groot mens, die iemand als mij het gevoel kon geven dat je een soort grote broer was. Ons landje is een groot muzikant armer en je familie en vrienden zullen je donders missen. Het ga je goed, Beffy Metal Forever!


Cor schreef ook de volgende columns