Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Still Hungry of Stuffed: de drang tot re-recording

Door: Wilmar op 2 januari 2011

Op de flipzijde van de single 'The Evil That Men Do' van Iron Maiden stonden twee opnieuw opgenomen klassiekers van het debuutalbum, namelijk 'Prowler' en 'Charlotte The Harlot', en volgens bandleider Steve Harris was het de bedoeling om alle tracks van het debuutalbum opnieuw op te nemen in de toenmalige bezetting, omdat het zoveel beter zou klinken. Gelukkig is het bij die twee nummers gebleven. Maar ook Candlemass nam bijvoorbeeld 'Demons Gate' opnieuw op met zanger Rob Lowe dit keer achter de microfoon, maar nergens kan deze versie de schoenveters van het origineel aan elkaar knopen. Een inventarisatie van een aantal opnieuw opgenomen albums en de motivatie om dat aldus te doen…

Welke sterkere motivatie bestaat er om een succesalbum opnieuw op te nemen dan geld? Manowar heeft het album 'Battle Hymns' onlangs uitgebracht met de toevoeging van het jaar 2011 aan de titel, maar de hamvraag is of zo'n opnieuw opgenomen album ook daadwerkelijk wat toevoegt, behalve dat het genoegdoening is voor de artiest om de nummers van een lang vergeten debuut terug te horen met de techniek van nu. Gaat Manowar dat ook doen met 'Into Glory Ride'? Dat album kent mijns inziens een nog matiger productie dan het debuut en kent nummers die ik persoonlijk beter vind dan welk nummer van 'Battle Hymns' dan ook. Zijn er eigenlijk wel geslaagde pogingen? Toen Venom in 1996 weer in de originele bezetting bij elkaar kwam, was een nieuw studioalbum natuurlijk een must. Dat werd 'Cast In Stone', maar tijdens diezelfde sessies werd besloten om een groot aantal van de Venom-klassiekers opnieuw op te nemen. Volgens zanger/bassist Cronos deed de band dat om nieuwe fans de kans te geven de nummers te horen met een 'goede productie', in plaats van de schijtproductie van Keith Nichol, die de eerste vier studioalbums van Venom voor zijn rekening had genomen.





Ergens heeft Cronos wel gelijk, maar wat is een 'goede productie'? Als je 'Bloodlust' beluistert zoals hierboven en in het origineel, dan is er wel een verschil in geluidskwaliteit, maar echt 'goed geproduceerd' is het nog steeds niet. In sommige nummers, zoals 'Rip Ride' heeft Venom zelfs een beetje de boel lopen veranderen. Dat is wat we in de geschiedkunde 'geschiedvervalsing' noemen. Een andere band die er mijns inziens een potje van gemaakt heeft is Exodus. 'Let There Be Blood' is de pastiche op AC/DC en hun debuutalbum 'Bonded By Blood'. Maar jongens, denken jullie nu werkelijk dat je de intentie waarmee de klassieker die hun debuut is, over kunnen brengen op de huidige line up? Ik vind persoonlijk de zang van Rob Dukes erg geforceerd klinken, alsof hij zijn stinkende best doet om heel erg op Paul Baloff te lijken. Er is maar één Baloff, en dat begreep Zetro Souza ook. Die bracht de nummers in zijn eigen geknepen zangstijltje.





Wat ook vaak aan de hand is, is dat de band op zichzelf niet tevreden is geweest met het eindresultaat. Zo is er tussen Twisted Sister en Tom Werman nogal een nare situatie ontstaan omdat Werman de producent is van hun succesalbum 'Stay Hungry', dat door de leden van Twisted Sister vaker dan eens 'slecht geproduceerd' is genoemd. Werman noemt het stank voor dank, omdat dit wel het doorbraakalbum van de New Yorkse travestieten is geweest. Wie uiteindelijk gelijk zou krijgen, zou duidelijk worden met de release van 'Still Hungry', de hernieuwde opname van 'Stay Hungry'. Helaas is er geen opname voorradig op YouTube waarmee je kunt vergelijken, maar als ik die dunne Wermanproductie voor de geest haal en dan de vette productie van 'Still Hungry' ernaast leg, dan kan ik mij voorstellen dat de Werman-versie voor een groot publiek goed te verteren was, maar dat de 'Still Hungry' uitvoering voor metalfans een meer accuraat beeld van de muziek schetst.



Dat het ook faliekant mis kan gaan, is duidelijk geworden toen KISS besloot de studio in te gaan om de klassiekers van weleer in een modern jasje te steken. Het werd toen wel duidelijk dat de heren al een dagje ouder waren geworden, getuige de matige zangprestatie van Paul Stanley in 'I Was Made For Loving You'. Maar niet alleen de heren Stanley en Simmons hebben last van nare bijkomstigheden van hun bejaardheid, ook King Diamond, die ooit een leuke brief van Gene Simmons op de deurmat mocht vinden, kwam erachter dat die hoge noten die hij in 1982 nog kon raken, er in 2009 niet meer in zaten. Reden voor de nieuwe opname was het spel 'Guitar Hero Metallica', waarop Mercyful Fate vertegenwoordigd zou worden met een nummer van hun debuut 'Melissa'. Maar hoe goed Hank Shermann ook zocht, nergens was de originele eindmix te vinden die benodigd was om aan het spel deel te kunnen nemen. Dus ging vier vijfde van de originele bezetting van Mercyful Fate de studio in om 'Evil' en 'Curse Of The Pharaos' opnieuw op te nemen…





Wat bij KISS al een beweegreden was om de nummers opnieuw op te nemen, blijkt ook zo te zijn bij Anthrax, toen John Bush nog deel uitmaakte van de line up. De nummers uit de Belladonna tijd werden natuurlijk nu geheel anders gezongen, en voor Anthrax was dat een reden om deze nummers opnieuw opgenomen aan te bieden op de cd 'The Greater Of Two Evils'. Veel voegde het niet toe aan hun oeuvre: Anthrax was naar mijn mening al uitgerangeerd na 'State Of Euphoria'. En heel eerlijk prefereer ik de Belladonna versies te allen tijde boven die van John Bush. Niets ten nadele van deze topzanger, maar ik heb ze leren kennen met die sirenenzang van Joey Belladonna, en zo vind ik die nummers eigenlijk het mooist.





Het kan ook gedaan worden als bonustrack. Veel bands hebben dat gedaan en Pestilence betrok hun fans daarin door een poll op hun website te houden welke drie nummers zij voor 'Resurrection Macabre' in een nieuw jasje moesten steken. Netjes van de mannen, maar het voegt feitelijk niets toe.
Persoonlijk denk ik dat het opnieuw opnemen van oude klassiekers een beetje verspilling van tijd is. Zoals ik eerder al opmerkte: het is niet alleen de techniek die een album tot een klassieker maakt, maar ook de intentie van de artiest in de tijd waarin het werk is ontstaan. Men maakt het album met een bepaalde energie die terug te horen is in de nummers. Van sommige bands hoor ik dan ook tien keer liever het slecht geproduceerde origineel dan de overgeproduceerde nieuwe versie. Niet dat het slecht is, maar het mist iets: het heilige vuur van het begin. Zelfs in producties waarin bands zich succesvol revancheren voor matige eerstelingen, mis ik toch het jonge hondengeluid: de drang om te presteren. Wat je nu doorgaans hoort in re-recordings is een band die nummers heeft opgenomen die ze inmiddels al enkele jaren live spelen of gespeeld hebben en het beheerster op de harde schijf van de studio hebben kunnen planten. Het mag dan perfect klinken, maar vaak is perfectie niet hetgeen waar je binnen de muziek naar moet streven:



En let vooral op het commentaar van Jeff Waters aan het einde van het filmpje…

Wilmar schreef ook de volgende columns