Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metal musici zijn soms ook net mensen

Door: Wilmar op 12 januari 2010

In een grijs verleden wilde ik nog wel eens naar rockartiesten opkijken als zijnde onbereikbare mensen, ergens hoog op een voetstuk die uiteindelijk als substituut moeten dienen voor wat je ouders je ooit hebben geleerd: gij zult geen afgoden aanbidden. Toch is rock, hardrock, metal het altaar geworden in een heuse kathedraal die je voor jezelf opricht: het is voor mijzelf altijd een focus in het leven geweest. Niet alleen heeft het mij door bijzonder donkere perioden in mijn leven heen geholpen, het is ook een uitlaatklep geweest voor de dagelijkse frustraties van asociale snorscooter rijders tot aan het gemopper van mijn chef over het gegeven dat ik de zoveelste misstand op het werk aan het licht had gebracht. Met de komst van het internet bleek dat menig 'rockster' eigenlijk niet meer was dan iemand die ook wat te zeiken heeft op zijn platenmaatschappij, die er enorm van kan balen dat zijn gitaar naar de Filistijnen is en die bij tijd en wijle ook loopt te mopperen dat de peterselie in het groentenvak niet is aangevuld als hij of zij de boodschappen doet. In de nieuwsgaring van de afgelopen weken heb ik een aantal voorbeelden bij elkaar geharkt waaruit blijkt dat niets menselijks onze grote helden vreemd is…

Collega Ramon bracht mij onder de aandacht dat Ozzy Osbourne helemaal geen oude van drugs verlopen sukkel is die door het beeld struint al 'SHARON' schreeuwend omdat de hond weer eens op zijn tapijt heeft gescheten. Neen, Ozzy is een supermens. Zijn DNA heeft bijzondere kwaliteiten waardoor hij een alcohol- en drugsverslaving fantastisch heeft kunnen doorstaan zonder daar al teveel schade van op te lopen. Kennelijk heeft dat te maken met zijn afstamming: Ozzy, afkomstig uit een simpel arbeidersgezin uit het Verenigd Koninkrijk, stamt onder meer af van Engelse en Russische koningshuizen. Nu heb ik mij ooit laten vertellen dat Russen zo emotieloos zijn dat ze pas iets gaan voelen als zij levend gevild worden, dus misschien ligt daar iets van Ozzy's supermanschap verborgen. Je weet dat Russen knettergek zijn door midden in de winter te gaan baden in een wak dat ze ergens in een sloot hebben geslagen, dus daar moet dan wel iets van zijn doorgegeven in de afgelopen generaties. Maar goed, als tsaristisch Rusland in ere hersteld gaat worden, dan kan Ozzy kennelijk aanspraak maken op de troon. Tsaar Ozzy de eerste, die het drank- en drugsbeleid in Rusland liberaliseert…



Dat bands leden kunnen kwijtraken is een bekend gegeven. Ik stond bijvoorbeeld nogal raar op te kijken toen ik in 1984 hoorde dat King Diamond bij Mercyful Fate was opgestapt. In 2008 keek ik nogal raar op toen Tom G. Warrior uit Celtic Frost stapte, en evenzo merkwaardig vond ik het vertrek van Mike Portnoy bij Dream Theater. Hij was toe aan iets anders. Dat kan. Maar ineens heeft Mike er een nieuwe slinger aan gegeven. Of dit is ingegeven door spijt, doordat hij heeft kunnen nadenken over de consequenties van zijn actie of dat het besluit van Dream Theater om zonder hem verder te gaan toch iets harder is aangekomen dan hij had gedacht, want ineens is hij niet 'vertrokken' bij Dream Theater, maar heeft hij voorgesteld om als band op verlengde vakantie te gaan. Veel bands heeft dat goed gedaan volgens Mike. Hij noemt dan ook talloze voorbeelden waaronder Pink Floyd, Faith No More, Soundgarden en Genesis. Maar als ik mij het correct kan herinneren, was Portnoy bij Dream Theater weg gegaan, en niet op verlengde vakantie. Hoe lang zal het nu duren voordat Mike weer achter de drumkit van DT gaat zitten?



Inmiddels is het ook alweer vijfentwintig jaar geleden dat Pantera hun legendarische album 'Cowboys From Hell' uitbracht. Dus was er reden om dit album opnieuw uit te brengen in een nieuwe mastering, met tig-bonustracks, liner notes, DVD's, buttons, T-Shirts, rollators met Pantera opdruk, you name it, er kan geld aan verdiend worden (het lijkt warempel Kiss wel, de koningen van de merchandise machine). Phil Anselmo, ooit zanger van dit illustere gezelschap, heeft geen mogelijkheid onbenut gelaten om de ruzie die ontstaan is tussen de Abbot-broers en hemzelf weer bij te leggen. Hij heeft het gezegd in interviews, in zijn liner notes, in informele gesprekken met mensen die dat eigenlijk niet moesten laten doorlekken aan de pers (of misschien toch wel), maar hoe we het ook wenden of keren, Vinnie Paul blijft onvermurwbaar: het zal een koude dag in de Hel zijn als hij en Phil weer door één deur kunnen. Ach ja, we maken allemaal wel eens fouten en niemand is perfect. Is Vinnie niemand?



Als ik het nieuws lees op bijvoorbeeld Blabbermouth en ik zie vervolgens staan dat Warner/Chapell hun contracten heeft vernieuwd met Sammy Hager, David Lee Roth en Michael Anthony, en dan ook in die volgorde, dan kruipen mijn wenkbrauwen toch over mijn niet onaanzienlijke voorhoofd omhoog. Niet vanwege het feit dat deze mensen allemaal op een bepaald tijdstip in Van Halen hebben gezeten, maar meer omdat er altijd om de één of andere reden kwaad bloed leek te zijn tussen Roth en Hagar. Roth was uit Van Halen gestapt, of gesmeten (dat weten we niet exact) en Hagar moest zijn schoenen vullen en heeft dat kennelijk niet onverdienstelijk gedaan als je ziet dat de albums na '1984' toch prima hebben verkocht. Maar ook omdat Roth nu weer deel uitmaakt van Van Halen, en er tussen Hagar en Anthony enerzijds en Van Halen anderzijds toch ook weer een fittie bezig is. Ik ga er dus maar vanuit dat ze niet alle drie in dezelfde ruimte waren toen de contracten werden vernieuwd. Zoals het ernaar uitziet, komt de nieuwe Chickenfoot dus op Warner uit.



Was voorheen Stratovarius een band waar ik altijd vreselijk om moest lachen vanwege het ronduit zielige gedrag van toenmalige gitarist Timo Tolkki, nu is het lachen mij wel een beetje vergaan toen ik in het nieuws moest vernemen dat drummer Jörg Michael is gediagnosticeerd met kanker. Mijn eerste gedacht was letterlijk 'houdt het dan nooit een keer op?' Dit jaar zijn we al een paar mensen kwijt geraakt die diepe indruk op mijn platencollectie hebben gemaakt zoals Peter Steele en Ronnie James Dio, maar ook Paul Gray van Slipknot werd dood aangetroffen in zijn hotelkamer en ook wat mindere goden uit de scene hebben dit jaar het tijdelijke voor het eeuwige verruild. Zou Jörg Michael de volgende zijn? Ik ben groot bewonderaar van Jörg's werk met Mekong Delta (onder het pseudoniem Gordon Perkins), en dan vind ik het fantastisch om te zien dat Jörg tijdens zijn herstel wordt vervangen door Mekong Delta drummer Alex Landenburg. Alex is al jarenlang fan van Stratovarius en is zich zeer bewust van het feit dat de reden waarom hij Michael moet vervangen toch een behoorlijk sinistere is. Vergeet niet dat Heaven And Hell alweer optredens gepland had staan toen Dio ineens toch overleed. Ik sluit geen enkele optie meer uit.



Je ziet het: ze kunnen jaloers zijn, ze kunnen raar zijn, rancuneus en ziek in de meest letterlijke zin van het woord. Ik denk altijd maar aan het optreden van Macabre in het voorprogramma van Brutal Truth en Pungent Stench in de Melkweg, ergens in 1993: tussen alle nummers door moest drummer Dennis The Menace van zijn kruk af om rek- en strekoefeningen te doen. Kennelijk speelde de jetlag hem nog parten. Spierpijn is nou niet echt het beeld dat ik vroeger had bij mijn grote helden. Vandaag de dag zijn ze immers ook geen helden meer: ze zijn producenten van muziek geworden, en als het niet goed is, reken ik keihard met ze af (niet dus, wie betaald er nou voor kutmuziek?).


Wilmar schreef ook de volgende columns