Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Knippen - Plakken

Door: Bart D. op 11 januari 2010

Is met de opkomst van het digitale tijdperk lange tijd de overheersende trend merkbaar geweest om bij het produceren van albums alles aan elkaar te smeden en recht te trekken, nu lijkt die trend toch af te nemen. Bands beseffen ook dat meer lagen niet altijd beter is, sterker nog, dat luisteraars (ik in ieder geval wel) er soms verrekte koppijn van krijgen als ladingen bands menen elke seconde dicht te moeten smeren met muzikale ruis. Er is niks mis mee om soms gewoon een noot even flink te horen uitsterven. Dat brengt je dichter bij de beleving van de muziek, dat brengt je zelfs dichter bij het gevoel van de muzikant - kan die immers ook feitelijk (meestal) niet maar één ding tegelijk? En live moet je al je geproduceer nog steeds maar zien waar te maken, het liefst zonder dominant afwezige muzikanten.

Nu is het nog wachten op dat besef in het visuele wereldje. Met name met live-DVD's is het de laatste tijd niet al te best gesteld. Grotere namen menen dat als je een show met 50 camera's op hebt genomen, elke mogelijke hoek dan ook per nummer voorbij moet komen. Zelfs een normaal toch smaakvolle en doordachte band als Opeth weet op haar laatste DVD niet welk gezichtspunt nu het mooiste is, en gooit daarom alles maar constant door elkaar. Zelfs als er een mooie solo voorbij komt, blijft de muzikant in kwestie maar al te vaak hoogstens twee tellen in beeld, afgewisseld door andere shots en dan weer vanuit een andere hoek gefilmd. Het doet zwaar af aan het anderszins kalmerende effect dat hun muziek normaal gesproken op mij heeft. Zo kun je toch niet meer meevoelen met de muzikanten? Is dit eigenlijk wel in handen van de band, of moeten we eens serieus druk gaan uitoefenen op een in zichzelf gekeerde bond van camera -en beeldmontagepersoneel? Zij menen misschien muzikaal zeggenschap te hebben geworven sinds er niet meer zo vaak de fout wordt gemaakt prominent de ritmegitarist in beeld te brengen als de andere gitarist een solo tevoorschijn tovert. En dus gaan ze met hun montages de ritmes en snelheid van de muziek imiteren. Alsjeblieft, schoenmakers blijf bij je leesten, de lichtshow speelt al genoeg op de muziek in! Een camera moet dat zo puur mogelijk registreren. Tenminste, als het bij een band om de muziek draait. Over grote mediaspektakels en uitgekiend "totaalvermaak" ga ik het niet hebben. Want zeg nou zelf, dat kan toch geen enkele muziekliefhebber interesseren? Muziek is totaal genoeg als vermaak.

Om een beetje nuance aan te brengen: nou ligt het natuurlijk heel anders als we het over videoclips hebben. Die kunnen door middel van artistieke inbreng en verhalende visualisaties zeker een meerwaarde aan een nummer geven. Zo wordt het nummer 'The Real Children' van Lis Er Stille nog een stuk beklemmender en explicieter door de bijbehorende videoclip. Vaak zijn videoclips helaas ook van geen enkele meerwaarde maar slechts een inspiratieloos marketingmiddel. Toch werkt ook dat soms nog: omdat mensen nou eenmaal visueel ingesteld zijn, zullen ze wellicht makkelijker hun aandacht bij het nummer houden als er wat voor hun neus beweegt. Het is dan wel weer jammer wanneer men naderhand de muziek vergeten is en zich het beeld nog herinnert. Dus bands aller (Neder)landen: verenigt u in een bewustwording van hoe visuele middelen het beste in te zetten zonder uw muziek te verhaspelen!

Bart D. schreef ook de volgende columns