Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Iron Maiden 2010

Door: Winston op 10 januari 2010

Iron Maiden is de eerste heavy metal band die wereldwijd op grote schaal doorbrak. Voor de jongelui; dé band waarvan je in de jaren 80 het nieuwe album rechtstreeks uit de doos in de platenzaak ging kopen. Ik spijbelde ervoor wanneer een nieuw album werd verwacht! De nieuwe Maiden…de hoes; hoe zou Eddie er nu weer uitzien? De muziek; welke stijl werd er nu ingeslagen? De albums 'Piece Of Mind', 'Powerslave','Somewhere In Time', 'Seventh Son Of A Seventh Son' werden verslonden door de langzaam maar gestaag groeiende metal scene. Het was de tijd van de infrequent verschijnende Aardschok, zo'n beetje het enige metal medium waar je als hardrocker van afhankelijk was. In OOR stond ook wel eens een recensie maar de toon daarvan was meestal afzeikend. Maiden was het vlaggenschip. Nu er weer een nieuw album is verschenen even een terugblik vanaf die tijd…

De jaren na 'Seventh Son' werden voor Maiden moeilijker; muzikaal werd het minder interessant, zanger Bruce Dickinson verdween na 'Fear Of The Dark' zelfs uit de band om een solo carrière te starten. Eerst stuurde hij nog aan op een andere muzikale koers maar toen dat niet aansloeg greep hij al snel terug naar de oude vertrouwde sound. Zijn oude broodheer was in verwarring en koos liever voor een look-a-like in plaats van een sound-a-like. Blaze Bayley (ex Wolfsbane) maakte trots zijn intrede maar bleek al gauw een mismatch. Toch verschenen er twee albums met hem en het was in die tijd dat ik oprecht twijfelde aan de realiteitszin van bandleider Steve Harris. Of was het eerder gemakzucht? In de zoektocht naar de opvolger werd immers verkondigd dat het perse een Brit moest zijn. Ging het dan niet om goed te kunnen zingen en een instituut te kunnen voorzitten? Het was toen de algemene mening en verwachting dat Michael Kiske van Helloween de kans zou kunnen/moeten krijgen, was dit een gemiste kans? Ik denk van wel eerlijk gezegd, want Kiske was met Helloween op een hoogtepunt van zijn roem met de twee 'Keeper Of The Seven Keys' albums.

Maar Iron Maiden had haar bandleden toen al de miljonair status bezorgd dus is het zeer aannemelijk dat er nauwelijks nog sprake was van een creatieve uitdaging. De metal wereld had allang nieuwe stromingen zien komen en daarin richtte nieuwe leiders zich op (Metallica, Slayer etc.) en zo verdween Maiden naar een soort gezapigheid, vanuit de band maar ook vanuit de fans. Daar uit komen kon alleen worden bereikt door de terugkeer van Dickinson en dat gebeurde dan ook in het jaar 2000. Een extra verrassing was dat met de zanger ook de eerder vertrokken gitarist Adrian Smith terugkeerde. Niet dat zijn vervanger Janick Gers dan weer plaats maakte, nee, Maiden ging 'gewoon' met drie gitaristen verder! Tweede twijfelmoment aan het adres van Harris; wat zou de meerwaarde van drie gitaristen nou zijn? Is het niet eigenlijk Spinal Tap? 'Brave New World', het comeback album, was best aardig maar kende zeker zwakke momenten. Door de ouderwetse goede live concerten liet de band wel zien er nog voor te kunnen gaan en ook de fans verwelkomde Maiden terug aan de top. Toen het tijd werd voor een volgend album ('Dance Of Death') was het resultaat eigenlijk weer hetzelfde; half goed en half zwak. Twijfelmoment drie; zés muzikanten in de band die weinig tot geen nieuwe creativiteit wisten te ontwikkelen. Harris en de zijnen verkondigden echter wel dat ze vol ideeën en inspiratie aan het werk zijn gegaan. Wat zou er dan aan de hand kunnen zijn?

Een producer kan het verschil maken, moet de muzikanten uitdagen, prikkelen en ze tot de top van hun talent stuwen. Iets dat oude rot in het vak Martin Birch in de 80's wel lukte met de band. Misschien is het daarom de nieuwe vaste producer Kevin Shirley wel aan te rekenen? Ook op 'A Matter Of Life And Death' heeft de band een wat log geluid maar probeerde ook wat progressiever over te komen. Maar de metalen felheid van vroeger ontbrak nog steeds en of de metal wereld nou echt op Iron Maiden goes prog zit te wachten? Op de ondersteunende tour speelde Maiden het héle album en daar morde zelfs de fanatieke harde kern van fans over en dát wil wat zeggen! Met een 'best of' tour onder de naam 'Somewhere Back in Time' wisten de zes Britten dat dan wel weer goed te maken maar juist dat succes geeft tevens aan wat de fans willen; up tempo songs, meezingers en de vuisten de lucht in. Up the irons!

Nu is er net weer een nieuw album, 'The Final Frontier' geheten en zoals Horst in zijn recensie het ook al constateerde is ook dit weer geen voltreffer zoals vroeger. Dus wéér een 50/50 album en tja dus ook wéér Kevin Shirley. Het ligt niet aan de kundigheid van de ruim ervaren producer. Hij kan het wel want hij was bijvoorbeeld ook de knoppendraaier van het geweldige Dream Theater album 'Black Clouds & Silver Linings' van 2009 waarvan de productie aan alle kanten wervel en knalt. Zou het dan toch de ijzeren wil en wet van Steve Harris zijn? Hij die zich voor het nieuwe album een paar weken in een Parijse hotelkamer opsloot om zijn inspiratie vorm te geven in nieuw Maiden materiaal? Is dit niet gewoon jezelf forceren? De beste man is de drijvende kracht van de band en blijft de gedachte 'never change a winning team' stijfkoppig volhouden. Maar wat als dat team op het gebied van nieuw materiaal steeds maar weer één goede helft speelt? Oog -en oorkleppen op en gaan met banaan? Om wat van de oude tijd terug te krijgen reisde men af naar de oude studio in de tropen, zou dat dan de sleutel zijn? Weer fout Steve; het gaat niet om de omgeving maar met wie je werkt en de wisselwerking die er groeit. Je zou toch denken dat ie het wel een keer door zal krijgen? Maar hij zal het simpelweg negeren want natuurlijk verkoopt het album wel geweldig dus zal hij denken dat het wel weer gelukt is. Er staan ook zeker aardig tot goede nummers op 'The Final Frontier' en van de vier albums sinds Dickinsons' terugkeer is dit zeker niet de slechtste. Maar dat speciale gevoel van toen, nee, ik verwacht niet dat ik dat nog terug zal krijgen. Tenzij men het aandurft om met een producer te werken die wel durft in te gaan tegen het heilige Harris patroon. Er is ook een hele simpele manier om het in beeld te krijgen; leg alle album hoezen eens naast elkaar en zeg eerlijk wat je opvalt. Met andere woorden, het is uiterlijk al aan te zien dat de band het niet meer 100% heeft. Grappig dat het juist door de mascotte Eddie visueel wordt.

Harris heeft al gezegd dat dit nog niet het laatste Maiden album zal zijn dus blijft er hoop…en hoop doet leven, ook tegen beter weten in. Dus Steve, ga voor de finale eens met zijn allen voor de spiegel staan, besef door wat je zo groot bent geworden en durf eerlijk te zijn. Misschien Martin Birch en Derek Riggs eens bellen voor een laatste kunstje?

Winston schreef ook de volgende columns