Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Wat is er aan de hand in metalland?

Door: Wilmar op 5 januari 2010

Even een tijdje afwezig geweest, maar collega Ramon vond het noodzakelijk om het beest weer te wekken met een bijzonder stukje over Steven Tyler van Aerosmith… Eigenlijk meer over Joe Perry. Wat ook opmerkelijk is geweest is de terugkeer van Junior, euhhh sorry, Dave Ellefson bij Megadeth en dat Dio zijn vechtlust heeft verklaard aan maagkanker. Maar ik denk dat de meest schokkende gebeurtenis van de afgelopen maanden toch wel heeft plaatsgevonden op 14 april 2010…

Het is nogal ontnuchterend als je op 15 april je computer opstart, een bak koffie inschenkt en besluit om eens te kijken wat er nu allemaal op Blabbermouth is neergekwakt. En de eerste regel die je leest is 'Peter Steele death rumours worden hardnekkiger' (vrij vertaald dan). De allereerste gedachte die door mijn hoofd schoot was 'Oh god, wat heeft die imbeciel nu weer bedacht om de aandacht naar zich toe te trekken?' Want laten we eerlijk zijn, hetzelfde geintje hadden ze al in 2005 uitgehaald ter promotie van het aankomende album 'Dead Again' en het feit dat ze eindelijk 'verlost' waren van het contract met Roadrunner. Volgens Blabbermouth waren de bronnen die Steele's verscheiden van dit aardse berichten, te geloofwaardig. Nog steeds zat ik vol ongeloof, want we hebben het hier over Peter Steele. De man die voor de camera verkondigde Adolf Hitler en Joseph Stalin te bewonderen omdat die geen shit pikten van anderen. We hebben het over de man die ten overstaande van een vrouwelijke journalist zijn klavotz uit de broek haalde en een fles volpiste omdat hij geen plaspauze kreeg tijdens de interviewtour. Het begon serieus te worden toen Evan Seinfeld met een 'in memoriam' kwam. Die woont ook in de buurt van Brooklyn, die zou dus wel eens één en ander hebben opgevangen. Uiteindelijk kwamen de band en de familie met een statement. Het bleek waar. Peter Steele is dood. Hijzelf zal het als een bevrijding hebben ervaren, want het leven zat hem meer dan eens dwars. Het statement dat mij het meeste aan Peter Steele deed denken was dat van Type O Negative toetsenist Josh Silver: “Peter, my endless source of frustration, (as I'm yours) you have really done it this time. You have changed and touched countless lives through music, comedy and often brutal honesty. You've made life both interesting and irritating and I could not imagine not having known you for 37 years. It still isn't true in my mind but in time I will miss you and the creating that we all endured together. We certainly disagreed constantly and I believe (and hope) we all learned from each other. Should I call you my brother, friend or neighbor? I can only call you Peter (and usually after 2 PM). We laughed at ourselves more times then I can count. Knowing humans are preposterous creatures and I know we reveled in that fact. I will miss you in time, but at this moment your premature departure seems surreal and has pissed me off to no end. Though I never told you that I harbor a deep respect for you, I do. Goodbye my friend.”



Dan lijken bepaalde ruzies ineens in een compleet ander daglicht te staan. Dat moeten Mustaine en Ellefson ook gedacht hebben. Met het vijfentwintig jarig bestaan van 'Rust In Peace' in het achterhoofd en de shows die daarmee gegeven zouden worden, zou het toch erg interessant zijn om dat te doen met de originele bassist die op dat album heeft gespeeld. Dus exit James Lomenzo, even om de tafel om wat financiële details vast te leggen en een gezamenlijke verklaring richting de pers en de hele wereld stinkt er weer in dat Mustaine en Ellefson ineens met elkaar door één deur kunnen. Is het Jezus die hiervoor gezorgd heeft? Ellefson en Mustaine zijn immers new born christians, maar ik kan weinig vergevingsgezindheid bespeuren in Mustaine richting Metallica. Hij zegt van wel, maar dan vervolgens lees je een week later dat hij zijn album weer veel beter vindt dan de plaat van Metallica. Het lijkt eigenlijk wel of elke strijd in de metalwereld er eentje is tussen Megadeth en Metallica. Metallica straks headliner op de Sonisphere 'big four' concerten? Welnee, dan zijn ze naprogramma van Megadeth. Ik vraag mij openlijk af hoe lang dit hoofdstuk gaat duren. Wanneer barst de bom weer tussen Ellefson en Mustaine, of is het aangeboden bedrag zo goed dat Ellefson daarvoor zijn trots wil inslikken? Hoe lang zal het nog duren voordat Marty Friedman en Nick Menza terugkeren naar Megadeth? Of beter: hoeveel geld zal daarmee gemoeid zijn?



Veel positiever nieuws krijgen we uit het Dio-kamp. Niet alleen was zijn collega Geezer Butler nogal emotioneel aangedaan over de hoeveelheid steun die de grote kleine zanger uit de hele wereld heeft gekregen, maar ook Dio laat zien dat die steun hem een powerboost heeft gegeven. 'Cancer, I kick the shit out of you' heeft onze vocalenkabouter tegen de pers verklaard. Prima, want één dode metallegende per jaar is meer dan genoeg. En kennelijk voelt Dio zich weer goed, want de eerste serie Heaven and Hell concerten staan alweer aangekondigd… En Dio heeft ook wel humor:



Collega Ramon attendeerde mij op een uitspraak van Joe Perry over de fysieke conditie van Steven Tyler, de breedbekzanger van Aerosmith. Hij schijnt in een geweldige conditie te zijn, beter dan ooit. En natuurlijk was Steven nooit uit Aerosmith gezet en was Aerosmith niet op zoek naar een andere zanger, dat is allemaal de schuld van de pers. De pers heeft zijn woorden verdraaid en daar een heel andere slinger aan gegeven. Natuurlijk Joe. Hoe heet dat ook alweer? Damage control? Loopt de voorverkoop dermate slecht dat je nu de indruk moet gaan wekken dat alles weer koek en ei is? Waar gaat het om Joe? Keiharde dollars. Dollars die de advocaten van Steven Tyler en Aerosmith hadden kunnen verdienen als jij ballen genoeg zou hebben om inderdaad te zoeken naar die nieuwe zanger. Kennelijk had Tyler een punt, kennelijk zou het je heel veel keiharde dollars gaan kosten zodat je keihard gedwongen werd om hem in de band terug te nemen. En dan kom je met een zwak excuus als 'de pers heeft mijn woorden verdraaid?' Wees dan een kerel en zeg gewoon dat Tyler's afkoopregeling te duur was. Ook voor rockmuzikanten is het crisis, toch? En die nieuwe tournee moet ervoor gaan zorgen dat het verlies van vorig jaar wat wordt teruggedraaid. Ach, speel nog een keer dat liedje over seks in een lift, en het publiek stroomt weer gewillig de arena in…



Tot slot wil ik nog even melding maken van de voortdurende vete tussen Triptykon frontman Tom G. Warrior en grindcore nobody Erich Keller. Erich wie? hoor ik je vragen… Hij was ooit zanger van Fear Of God. Nu kraken de metalen hersenen van alle lezers in Nederland. Fear Of God was toch die band van die chick uit Détente, die zichzelf heeft doodgezopen? Dawn Crosby? Ja, die band heette ook Fear Of God, en persoonlijk vond ik die een stukje beter. Hun 'Within The Veil' album draai ik soms nog wel eens als ik op mijn zoldertje zit en weer eens in de cd-kast zit te staren wat ik nou ook alweer had staan… Nee, deze Fear Of God is een bijzonder matig grindcore bandje uit Zwitserland, en hun zanger ziet zichzelf nog steeds als een icoon van de metalwereld omdat hij voor een gekopieerd krantje heeft geschreven. Nu is hij vermoedelijk afgestudeerd historicus en filosoof en ontleend aan een dergelijke academische status ook al zijn statuur. Als je op iedereen neerkijkt, krijg je al snel het idee dat je hoger staat dan de rest. De vete tussen Fischer en Keller stamt nog uit 2005, maar kennelijk kan Keller het niet loslaten en heeft een vernietigende vijf regels tellende recensie over Triptykon's 'Eparistera Daimones' op zijn blog geplaatst. Vervolgens zijn er talloze mensen die het met hem eens zijn over wat voor een lul Tom G. Fischer moet zijn, alle 'fanboys' worden gecensureerd, verwijderd of de tekst van hun reacties wordt gewijzigd, totdat er één opmerkzame respondent opmerkte: 'tja, de één speelt als headliner op grote festivals terwijl de andere alleen maar kan verwijzen naar een Mexicaanse fanpage.' En als je de MySpace van Fear Of God gaat bekijken, en dan met name de filmpjes van het live optreden van Fear Of God in 1988, dan kun je maar één ding concluderen: Erich Keller is een nerd. Exit. Volgende slachtoffer.



Wie zal het de volgende keer zijn die niet zal ontkomen aan het bittere vitriool dat uit mijn toetsenbord stroomt? Is het King Diamond die nu heeft besloten zijn criticasters de mond te snoeren door met zijn fans te gaan skypen? Is het Rob Halford die zich bij Vodafone heeft beklaagd dat hij zijn rimtones nog niet gehad heeft? Is het Peter Steele die na een doodheid van drie dagen uit het mortuarium is verdwenen en nog door enkele fans is gezien alvorens vanaf het voormalige World Trade Center naar de hemel op te stijgen? Of zal er geen column meer volgen omdat de verantwoordelijke redacteur over enkele ogenblikken door een meteoor getroffen zal worden? Zoals de grote producer Han Swagerman mij ooit toevertrouwde: “het kan verkeren”.


Wilmar schreef ook de volgende columns