Beroemde headbangers - Olympiër Mark Tuitert

By: Wim

Metal is hersenloze herrie voor de minder bedeelden der aarde; een simplistische uitlaatklep voor opgefokte ZMOK-jongeren, bouwvakkers uit de reclassering en andere gesjeesde piepeltjes met een onderontwikkelde muzieksmaak. Bovenal is het een fase, waar je overheen groeit. Nee: hardrock, metal en haar liefhebbers moet je vooral niet serieus nemen. Hoe extremer de muzieksmaak, des te zieker het hoofd. Althans, dat is het dedain van de gemiddelde burgermaatschappij. Al is deze arrogante gedachtegang in de loop der decennia enigszins genuanceerder geworden, nog steeds wordt er door de mainstream muziekliefhebbers wat lacherig gedaan als iemand uitkomt voor een liefde voor een flinke shot decibellen. Diep in hun onnozele hartjes word je als muziekliefhebber onmiddellijk niet meer voor vol aangezien. “Ach, maar jij houdt ook van hardrock, dus…” Zo lijkt metal voorbehouden te zijn aan anonieme liefhebbers en scheppers die haar eigen niche in stand houden. Het lijkt een gesloten en besloten wereldje dat door de mediamacht van de muzakmeukminnende babyboomers immer in stand wordt gehouden.

Het is zoeken naar een naald in een hooiberg, maar toch zijn er wel degelijk prominenten in de media die hardrock en metal niet onmiddellijk afserveren als blinde grafkankerteringtyfustakkeherrie. Lords Of Metal heeft een overzicht gemaakt van Nederlands sprekende celebrity's waarvan wij weten, of sterk vermoeden, niet vies te zijn van een stevig moppie muziek. Deze BN'ers (en BV'ers; Bekende Vlamingen) willen wij graag aan de tand voelen. Metal is geen ziekte voorbestemd voor plebs, zelfs celebs hebben het!

Na het elitaire geweld van de afgelopen maanden in deze rubriek (een politica, een schrijver en een cabaretier) is het nu hoogste tijd voor de combinatie sport en metal. Een combinatie die voor velen niet meteen logisch lijkt; sporters worden eerder geassocieerd met het "polonaise-genre" waarbinnen Dries Roelvink, Gerard Joling en Jan Smit in het oog springende namen zijn. Maar er bestaan ook sporters met (muziek)smaak. En ik heb er eentje gevonden. Niemand minder dan Mark Tuitert. Hij heeft zijn liefde voor het stevigere werk nooit onder stoelen of banken gestoken. Zo staat er in zijn bio onder het kopje hobbies: (hard) schaatsen, (hard) skeeleren en (hard) gitaar spelen. Een man die van hard houdt en dus een man naar ons hart. Als je dit interview leest vertegenwoordigt Mark onze nationale driekleur tijdens de Olympische Winterspelen in Vancouver door heel hard op de schaats te rijden. Dat is althans de bedoelding! En daar is hij - als je zijn sport-cv van de laatste jaren leest - absoluut kanshebber voor eremetaal: met name op de 1500 meter heeft hij al heel wat plakken gewonnen (twee keer zilver bij de wereldkampioenschappen afstanden, twee maal winst in de wereldbeker), maar hij was ook al eens Europees én Nederlands kampioen allround. Een topper dus. Maar een topper die we niet moeten verwarren met de drie olijke chansonniers die binnenkort de Arena weer gaan vullen met hun poëtische repetoire. Dit is een échte topper. Tijdens zijn drukke voorbereidingen op de Spelen was hij zo vriendelijk om tijd vrij te maken voor een gesprek met Lords of Metal. Het interview vond allesbehalve plaats in ijzige sferen. Mark spreekt namelijk met warm enthousiasme en liefde over muziek.

band imageOm te beginnen: hoe is het met je? Ik las een quote van je op teletekst dit weekend; je stelde dat de pijp een beetje leeg is bij deze en gene. Hoe komt dat zo?
Dat klopt,het komt omdat ik al vier weekenden achter elkaar vol aan de bak moest. Je vorm kun je tot op zekere hoogte vasthouden en die grens ligt zo'n beetje bij vier weken.

We gaan niet teveel (of beter, helemaal niet) over schaatsen praten, maar toch nog even voortbordurend op het bovenstaande: kan muziek iets voor je betekenen als de pijp leeg is en zo ja wat?
Ja, muziek kan je altijd ontspannen of juist opladen, ik zou niet zonder muziek kunnen. Als ik thuis uitgeput op de bank lig van een training dan zet ik vrijwel altijd een van mijn cd's op. Ik heb inmiddels al een hele collectie.

Vertel eens wat over je collectie; zitten er opvallende of speciale dingen tussen?
Eens even kijken… Een paar platen die misschien niet iedereen kent zijn 'The Gospel Of The Bloody Honkies' van The Bloody Honkies (dat is een Nederlandse band, inmiddels uit elkaar en ze spelen muziek in de stijl van Iggy Pop), 'Enter The 36 Chambers' van The Wu-Tang Clan (hip-hop uit de ghettos, hard en recht voor zijn raap, vind ik wel gaaf zo nu en dan) en de soundtrack van de film 'Singles'. Ik heb de film niet gezien maar de muziek is geweldig met nummers van Pearl Jam, Alice in Chains, Soundgarden, Smashing Pumpkins, Jimi Hendrix en Mudhoney.

Misschien handig om bij het begin te beginnen: sinds wanneer ben je je gaan interesseren voor muziek; was dat al op jonge leeftijd? Naar welke muziek luisterde je in die tijd en wat waren de eerste stevige bands die je goed vond?
Ik vond muziek altijd al gaaf, maar de smaak van mijn ouders was niet echt de mijne… Eén plaat vond ik wel interessant, van Jeff Beck weet ik nog. Die heb ik thuis dan ook grijs gedraaid.

Was dat toevallig 'Blow By Blow' van Beck, met daarop het waanzinnige 'Scatterbrain'?
Volgens mij ging het om 'Wired' maar zeker weten doe ik het niet meer. Ik zal eens kijken of ik de plaat nog kan vinden bij mijn vader.

Sorry voor de interruptie, ga verder met je verhaal Mark.
Tijdens mijn middelbare school tijd kwam ik in contact met allerlei muziek van Nirvana, Metallica, Rage Against The Machine en ik was verkocht. Ik hield van allerlei muziek in mijn puberjaren, maar de bovengenoemde bands heb ik vanaf het begin eigenlijk altijd geluisterd en dat doe ik nog steeds. Wat me aansprak was de rauwheid, de echtheid en de energie die vrijkwam bij die muziek. In de loop van de tijd ben ik pas echt muziek gaan ontdekken. Begin jaren '90 gebeurde er veel op muziek gebied, een ware revolutie vond er plaats. Je voelde dat muziek emoties los maakte, Nirvana brak door en daarna volgde de doorbraak van de hele Seattle scène met Alice In Chains, Pearl Jam en Soundgarden. Die bands kenmerken zich vooral door de energie die hun muziek uitstraalt en losmaakt. Het was ook de tijd dat Metallica zijn beste platen afleverde. Veel muziek waar we nu nog op teren werd juist in die tijd uitgebracht. De bands die ik noem zijn trouwens ook allemaal bands die zich ook live stuk voor stuk hebben bewezen.

Ben je in die tijd ook zelf een instrument gaan spelen of slokte het schaatsen toen al teveel tijd op?
Vanaf mijn negende heb ik drie jaar pianoles gehad en dat vond ik echt een hel. Gelukkig was ik na drie jaar nog steeds zo slecht dat mijn leraar tegen mij zei: 'als je nu niet beter je best doet, kun je beter stoppen', en dat was alles wat ik nodig had. Ik stopte en had tijd over, dus toen ben ik maar op schaatsen gegaan. Piano was gewoon niets voor mij, mijn broertje had er meer talent voor, hij speelt echt goed. Sinds een paar jaar speel ik een beetje gitaar, maar helaas kan de gitaar niet overal mee naar toe. Het lijkt me wel erg gaaf om later een muur van lawaai te maken in een bandje.

Luister je inmiddels ook naar bands van voor die tijd? Met andere woorden, heb je ook wat met de 'oerbands' als Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath, Uriah Heep, etc.?
Absoluut! Vooral Black Sabbath en Led Zeppelin! Ik kan geen genoeg krijgen van het gitaarspel van Jimmy Page. Ook Jimi Hendrix en Rolling Stones luister ik zo af en toe.

Ben jij een muziekliefhebber in de brede of in de enge zin van het woord? Ik bedoel, koop je cd's en wellicht lp's, lees je bladen of e-zines, bezoek je wel eens een concert? Of haal je wat van i-tunes binnen en dat is dat?
Ik ben een fanatiek cd - liefhebber, ik heb een goede installatie en ik bestel ook veel cd's. Thuis luister ik nooit mp3's. Ik heb altijd een hele stapel cd's rond mijn cd-speler liggen, ik ben ook niet iemand van even één nummertje; ik luister liever de hele cd. Ook bezoek ik regelmatig concerten. Zo ben ik dit jaar nog naar Metallica/Slipknot op Sonisphere geweest, naar Kings of Leon, Pearl Jam en Alice In Chains. Helaas moest ik Rammstein missen in december.

In de omgeving waarin jij je veelal bevindt – de professionele sportwereld – is het naar mijn idee niet echt gebruikelijk dat mensen van stevige muziek houden. Klopt die veronderstelling? Steek jij je liefde voor de harde muziek niet onder stoelen of banken? Moet je je wel eens 'verdedigen' voor je muzieksmaak?
Ik hoef me niet vaak te verdedigen voor mijn muzikale voorkeuren. Ik merk bijvoorbeeld wel dat het niet altijd gewaardeerd wordt als ik mijn cd's opzet in de auto. Sommige sporters vertonen dezelfde reactie op mijn muziek als ik die heb op Frans Bauer of Marco Borsato om maar wat namen te noemen. Dus vaak staan we dan weer quitte. Het maakt me niet zoveel uit wat mensen van mijn smaak vinden, maar na een paar keer luisteren worden er hier en daar wel wat meningen bij gesteld. Zo wordt er op sommige nummers inmiddels vol uit meegezongen, met name bij Rammstein. Dat Duits klinkt soms zo lekker fout.

band imageIn dat kader, vind je muziek iets persoonlijks of juist om te delen? Praat je veel over muziek? Tip je vrienden? Wissel je uit? Maak je compilaties?
Ik vind muziek zeker iets om te delen. Ik ben ook absoluut tegen beperkingen die opgelegd worden hierin. Meestal loop het zo: ik hoor een titel via internet of vrienden, ik download de cd/of check de nummers op YouTube en als ik het kan waarderen koop ik de cd, voila! Compilaties maak ik wel eens voor trainingen, het stevigere beuk werk voor een krachttraining bijvoorbeeld. Daar haal ik altijd iets extra's uit.

Je luistert dus zeker ook naar heavy muziek tijdens trainingen of wanneer je je voorbereidt voor een wedstrijd, of juist dan niet? Heb je speciale muziek die je gebruikt voor speciale momenten en/of activiteiten?
Jazeker! Voor wedstrijden luister ik veel naar Tool. Die muziek is opzwepend, bijna tranceachtig en met een geweldige opbouw. Dat is echt goed om de agressie op te bouwen voor het moment dat je moet exploderen aan de start. Ik luister sowieso veel naar Tool, klinkt ook geweldig op een goed geluidssysteem. Ik heb het verder niet zo op die metal die uitgaat van hoe sneller hoe beter. Nog een klein juweeltje: 'Birth Ritual' (van Chris Cornell). Ook heerlijk om bij op te laden.

Ben je het met me eens dat vriend Cornell muzikaal wel het spoor volslagen bijster is geraakt, gelet ook op zijn niet interessante vrijage met bijvoorbeeld Timbaland?
Ik begrijp zijn nieuwe stijl ook zeker niet. Die vent heeft zo'n gave stem die zowel geschikt is voor metal als voor akoestische nummers en dan komt hij nu met dit. Zijn Soundgarden periode is toch wel het betere werk. (Dan kun je binnenkort je lol weer op, Mark, want ze gaan weer samen spelen. Hou de festivals deze zomer in de gaten zou ik zeggen, WS).

Effe concreet dan: wat zet je op nadat je op de 1000m op de Olympische Spelen net door Shani Davis geklopt bent in de laatste binnenbocht? En wat zet je op nadat je Olympisch goud wint op de 1000m door Shani Davis in de laatste binnenbocht te kloppen? Kortom, welke muziek bij welke emotie?
Ik zet normaal geen muziek op na de wedstrijd, want dan zit je meestal nog wel in een hectische periode met huldigingen, dopingcontroles en pers. Als ik me kwaad voel of teleurgesteld ben, zet ik eerder muziek op met veel geschreeuw en donkere riffs zoals Deftones, Slipknot of Sevendust. Bij blijdschap zet ik eigenlijk ook muziek met geschreeuw op, hahaha. Maar ook muziek zoals Placebo en rustiger werk van bijvoorbeeld Eddie Vedder of Bob Marley.

Je gaat binnenkort trainen in Calgary (dit interview vond plaats voor het Olympisch kwalificatie toernooi van eind december 2009, WS). Welke cd's neem je zeker mee op die trip?
Ik neem uiteraard mijn iPod mee. Mijn favoriete cd's hierop zijn Alice in Chains - Live', Tool -'10,000 Days' en 'Aenema', Deftones - 'White Pony', Kings Of Leon - 'AHA Shake Heartbreak', Radiohead - 'Greatest Hits' en Metallica - 'Master Of Puppets'.

Wat vind je trouwens van die laatste cd van Metallica, Death Magnetic?
Ik vind hem goed! Helemaal als je de cd wat vaker beluisterd, maar dit heb ik sowieso altijd met Metallica, net als met Tool trouwens. Er staan weer goede composities op, opbouw, solo's, goede zang. Niet te vergelijken met 'St.Anger' gelukkig. 'Broken, Beat & Scared' vind ik het hoogtepunt.

Vertel dat verhaal eens over dat je met William Duvall van Alice In Chains op een terras bent beland?
Ik was met vrienden bij Alice In Chains geweest in de Melkweg, meesterlijk concert. Na afloop zagen we William Duvall op het Leidseplein. Hij nam de tijd om een biertje met ons te drinken, dus konden we hem even ondervragen over de band, of het niet lastig voor hem was om de plaats van Layne Staley in te nemen. Hij kwam heel relaxed over en nogal geïnteresseerd in de vrouwelijke groupies die zich om hem heen hadden verzameld, haha. Rock and Roll hè? William heeft wel het stemgeluid van de Layne Staley (RIP) maar gelukkig is het niet een kopie, anders was het wel erg gezocht overgekomen. Nu moeten ze zichzelf opnieuw bewijzen en dat lukt ze goed vind ik. Jerry Cantrell is altijd nog in topvorm.

Voor welke cd zou iedere liefhebber van het stevigere werk nu naar de platenwinkel moeten rennen volgens jou?
Them Crooked Vultures en de laatste van Wolfmother: 'Cosmic Egg'.

Ken je nog sporters of andere bekende Nederlanders die van heavy muziek houden?
Jawel, Stefan Groothuis, Gianni Romme, verder eigenlijk niet. Maar ik heb gelukkig vrienden buiten het schaatsen die een stevig potje gitaarmuziek wel kunnen waarderen. Met Stefan ben ik bij Slipknot geweest en met Gianni bij Metallica.

Je komt veel in het buitenland. Bezoek je daar ook wel eens een concert (Erben Wennemars – misschien niet het beste voorbeeld – zagen we laatst bij de MTV Awards in Duitsland)?
Ik kijk altijd wel even of er een concert langs komt, maar vaak hebben we wedstrijden en dan wil je niet een paar uur op je benen staan. Omdat ik niet altijd in Nederland ben als er een band speelt, ga ik nog wel eens naar Duitsland als dat beter uitkomt. Ik ben wel eens op de bonnefooi naar Hamburg gereden in mijn eentje voor een Tool concert. Ik kwam daar aan een uur voor aanvang, kocht een kaartje en Tool begon zonder voorprogramma op tijd. Twee uur later zat ik weer in de auto op weg naar huis en het was geweldig!

Mark, bedankt dat je tussen al je drukke bezigheden de tijd hebt gevonden om met ons van gedachten te wisselen over heavy muziek. Succes met je carrière en we hopen dat je in Vancouver goed voor de dag gaat komen. Om dat nog wat kracht bij te zetten doen we je een Lords Of Metal shirt kado, misschien helpt het!
Graag gedaan en laat maar komen dat shirt, dan probeer ik het uit.

Naschrift redactie: En of het daadwerkelijk het Lords Of Metal shirt was dat Mark het laatste zetje gaf zal altijd een open vraag blijven, maar op 20 februari 2010 werd onze mede metalhead op een indrukwekkende wijze olympisch kampioen op de 1500 meter in een nieuw baanrecord van 1:45.57. Van harte jongen!



band image

<< previous next >>