Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Rods - Brotherhood Of Metal

The Rods - Brotherhood Of Metal

Label : Steamhammer/SPV | Archive under heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Sjak : In het begin van de tachtiger jaren mocht het Amerikaanse power metal trio ondergetekende echt wel tot hun fan-base rekening want in die periode wist men enkele zeer fraaie traditionele heavy metal platen uit te brengen. Vooral het uit 1981 stammende `The Rods` en de nog betere opvolger `Wild Dogs` uit 1982 heb ik grijs gedraaid, maar ook de navolgende kwalitatief iets mindere albums `In The Raw` (uit 1983) en `Let Them Eat Metal` (uit 1984) bevatten de nodige prima nummers. Toen men wereldzanger Shmoulik Avigal binnenhaalde en met hem in 1986 het eveneens erg fraaie `Heavier Than Thou` op de markt bracht had ik even het idee dat The Rods de potentie hadden nog om de nodige stappen op hun carriere-ladder te zetten. Helaas pakte een en ander niet uit zoals ik dat voor ogen had en verdwenen The Rods gedurende een periode van maar liefst vijfentwintig jaar volledig van de radar.

In 2011 was het dan tijd voor de reunie-plaat `Vengeance`, maar die kon de tijden van de jaren tachtig toch niet echt doen herleven en dus was die plaat, in tegenstelling tot al hun voorgaande releases die ik nog zeer regelmatig aan een luisterbeurt onderwerp, gedoemd om stof te vergaren in mijn platenkast. Ook het uit 2015 stammende album `Hollywood` met zanger Rick Caudle maakte niet echt indruk vanwege het matige song materiaal en dus dacht ik dat het niets meer zou worden met deze eens zo geweldige band. Als ik zo deze nieuwe plaat `Brotherhood Of Metal` eens beluister, kan ik niets anders dan concluderen dat ik me daar toch wel enigszins in vergist heb. Dit nieuwe schijfje heeft zeker niet de pure klasse van de twee eerste albums van The Rods, maar de elf aanwezige nummers laten bij vlagen toch wel doorschemeren dat de heren David `Rock` Feinstein (gitaar, zang), Carl Canedy (drums) en Gary Bordonaro (bas) nog steeds weten hoe ze een goed traditioneel metal nummer in elkaar moeten steken.

Opener en titelnummer `Brotherhood Of Metal` begint als een piano-ballad, maar slaat al snel om in een beukende headbanger, terwijl ook nummers zoals `Louder Than Loud`, `Tyrant King`, `Tonight We Ride` en `Hell On Earth` in positieve zin opvallen door het heerlijke gitaarwerk van Feinstein en het imposante tromgeroffel van Canedy. Eigenlijk is de enige dissonant op deze nieuwe plaat het ronduit walgelijke `Party All Night`, dat me inderdaad dusdanige braakneigingen bezorgd alsof er een avondje stevig doorgehaald is. Wat een ongelofelijk kutnummer zeg! Als men verstandig was geweest en dit braaknummer niet op de plaat had gezet, was ik nog een stuk positiever geweest over deze `Brotherhood Of Metal`.

Vermeldenswaardig is ook nog `1982`, waarin men terugkijkt op de eigen bandgeschiedenis. Wat me dan weer wel enigszins bevreemd is dat men in dit nummer vrolijk roept The Rods were born in 1982, terwijl hun eerste plaat `Rock Hard` toch al echt uit 1980 stamt. Nou ja, daar zullen we maar niet over vallen, want het belangrijkste is dat deze `Brotherhood Of Metal` (voorzien van een erg fraai artwork overigens!) een erg degelijke The Rods plaat is geworden, die zeker nog niet kan tippen aan hun klasse-platen uit de jaren tachtig, maar die daar toch wel bepaalde herinneringen aan oproept. En dat is al veel meer dan wat ik had durven hopen van deze oudgedienden, die middels dit nieuwe album toch wel bewijzen nog steeds stevig te kunnen rocken.

<< previous next >>