Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lucy In Blue - In Flight

Lucy In Blue - In Flight

Label : Karisma Records | Archive under prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Vier jonge gasten uit IJsland die muziek spelen die we vooral kennen uit de jaren 60 en 70. Bijzonder, nietwaar? En na het beluisteren van het album In Flight kan ik niet anders dan concluderen dan dat Lucy In Blue, de band in kwestie, ook bijzondere muziek speelt.

Heeft iemand soms oude opnamen van King Crimson gevonden en deze vervolgens aan Karisma Records verkocht? Je zou het gaan denken bij het beluisteren van het album. De acht zelf geschreven songs op dit album laten tijden herleven van oude Pink Floyd, de eerste twee albums van Camel en in de sporadische meer moderne stukken doet de band me denken aan Motorpsycho; deze laatste natuurlijk ook een band die er niet vies van is te klinken als een sixties spacerock band.

Het album opent met Alright Pt1 en Alright Pt2, twee stukken die direct laten horen waar het bij Lucy In Blue om draait: fijne, uitwaaierende gitaarpartijen, dominante space keyboards en typische sixties (samen)zang, primair in een lekker loom tempo. In het navolgende Respire hoor ik dus duidelijk Motorpsycho terug; in de vocalen, in de opbouw van de song en in het gebruik van instrumenten. Met dien verstande dat Motorpsycho veel meer gitaar georienteerde muziek speelt en bij Lucy In Blue de nadruk veel meer ligt op toetsen en een ronkende bas (hallo King Crimson!). Erg enthousiast ben ik over Nuverandi, een instrumentale track waarin we fantastisch gitaarwerk horen (Camel!) in combinatie met typisch jaren 70 toetsenwerk (Aphrodites Child, Kayak); die Arnaldur Ingi Jonsson haalt de meest waanzinnige geluiden uit zijn keys. Meest sprankelende en uptempo track is het titelnummer waarin Jonsson opnieuw de hoofdrol opeist en waarin de vocalen klinken alsof er eerst een paar goede joints zijn gerookt. DeWolff on acid zeg maar. Die joints kwamen ook nog van pas bij het inspelen van het laatste nummer On Ground, een lekker zwevend nummer.

Ik ben eigenlijk wel onder de indruk van deze release. Ik hou erg van het seventies geluid van de band en ik vind de songs uitstekend in elkaar zitten. Wat mij betreft had de gitaar van Steinbor Bjarni Gislason een iets prominentere rol mogen krijgen, maar dat is een kwestie van smaak. De band zal optreden tijdens Roadburn 2019; gaat dat zien.

<< previous next >>