Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Black Anvil - Miles

Black Anvil - Miles

Label : STB Records | Archive under death metal / grindcore

Release type: Mini-CD

Sicktus : Om Monty Python nog maar eens aan te halen: And now for something completely different. Het New Yorkse Black Anvil was natuurlijk altijd al een beetje een vreemde eend in de bijt metalen bijt, of je nou hun bijna tien jaar oude plaat Triumvirate (2010) of het meer recente werk As Was (2017) opzet: in een hokje laat dit viertal zich niet douwen. Met deze nieuwe schijf overtreffen ze zichzelf echter op het vlak van de factoren anders, eigen smoel en variatie, wat mij betreft. En vooral het eigen smoel gedeelte is knap, als je nagaat dat het een EP met vier tracks betreft, waarvan twee covers. Maar daarover later meer.

Met een opgefokte, schurende, rammende en ratelende blackened death aanval trapt Black Anvil af. Ondanks dat openingstrack Iron Sharpens Iron de drie minuten nog niet aantikt, weet de band de rap doortimmerende opening halverwege op subtiele wijze bij te sturen naar een meer melancholisch, sfeervol, duistere midtempo-death-naar-ietwat-doomy neigende track. De volle sound, de vette leads en alom aanwezige drive sleuren je direct mee in de epische-maar-pakkende stijl die de band op Miles laat horen. Op titeltrack slaat Black Anvil een veel meer ronkende, rockende weg in, waarbij ik ook best een dot Sisters Of Mercy en een soort black and roll meets dikke vette stonerrock bespeur. De overtuigende cleane zang met de voorjagende riff zorgen voor een urgentie en pakkendheid die niets liever wil dan uit je boxen spatten en je meesleuren in een muzikaal bacchanaal. Heerlijk nummer. Energiek is een eufemisme.

De overgang naar Everlasting Saturnalia (inderdaad, een cover van The Devils Blood) is enerzijds abrupt, maar anderzijds ook passend en voelt op de een of andere manier toch heel naturel. De uitvoering van Black Anvil is stemmig, zwaar, overtuigend, melancholisch en zeer respectvol. Het idee om de EP Miles op te nemen ontstond in de periode na de dood van Selim Lemouchi in 2014, waarna de opnamen verspreid over de periode 2015-2018 plaatsvonden. De EP is door Black Anvil dan ook nadrukkelijk bedoeld als tribute aan de The Devils Blood oprichter. Na het stemmige Everlasting Saturnalia volgt wederom een tamelijk abrupte overgang, die dit keer ook echt abrupt is en blijft: de band knalt er voluit in met een fenomenale cover van de Mercyful Fate classic A Corpse Without Soul, de opener van de EP Mercyful Fate uit 1982. Wwwwwoooow. Een melancholische, zware, pakkende en meeslepende EP. Gedreven, gepassioneerd, ijzersterk. Ga dit luisteren.

<< previous next >>