Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Devil’s Blood

Het (duivelse) bloed kruipt waar het niet gaan kan. Eén blik op de touragenda van Eindhovens occultste, The Devil's Blood, leert dat het album 'The Thousandfold Epicentre' massaal wordt opgepikt. Tot in Griekenland, Spanje en Ierland aan toe. Zelfs aan de andere kant van de Atlantische Oceaan heeft men de band uitgenodigd voor het prestigieuze Maryland Deathfest. Tegen zoveel eclatant succes is geen incognito bestand, dus hebben de initialen langzamerhand plaatsgemaakt voor echte persoonsnamen. Ook omdat iedereen ze eigenlijk toch wel weet. Op dit interview, gehouden tijdens de pre-listening party van het album, ligt al een klein laagje stof, maar we willen jullie enige overpeinzingen en statements van Selim Lemouchi, gitarist en magisch brein van het occulte gepeupel, toch niet onthouden.

By: Evil Dr. Smith | Archive under hardrock / aor

band imageHé Selim, mijn complimenten voor het album. Althans, dat denk ik, want ik heb tijdens het luisteren wat aantekeningen gemaakt, maar die heb ik in de luisterruimte laten liggen. Als je even wacht, dan haal ik mijn aantekeningen op, anders ben ik alweer vergeten wat ik er van vond.
Selim: Je had een mening, maar die had je opgeschreven? Hahaha! Dat is eigenlijk wel een hele goede manier van leven, weet je? Gewoon zo min mogelijk informatie continu met je meedragen. Ik had laatst nog een interessant artikel gelezen over de mentale capaciteit van mensen om gebruik te maken van hun langetermijngeheugen. Daarin waren twee groepen mensen verdeeld die werden altijd met dezelfde informatie gevoed, maar de ene groep mocht dat op hun laptop typen en de andere groep mocht alleen hun oren en hersens gebruiken. Op een later moment op de dag werd hun gevraagd wat ze die dag gehoord hadden. De groep die hun laptop hadden gebruikt, wisten niets meer. De groep die alleen mocht luisteren scoorde variërend, maar allemaal een stuk hoger dan de groep met de laptops.

Die lijn is misschien ook wel door te trekken naar de beleving en het consumeren van muziek. “Vroeger” (hoor deze ouwe lul) duurde het soms weken eer je ook maar één plaat wist te bemachtigen waar je al maanden op zat te wachten en sparen, en luisterde je een album van haver tot gort. Elke seconde van elk nummer kon je uittekenen.
Inderdaad, dan luisterde je een album minstens tien keer voordat je überhaupt een mening gaat vormen, ook heel belangrijk. Tegenwoordig is het van: “Ja, ik heb godverdomme zes discografieën gedownload, dus ik ga niet heel goed luisteren”. Dan zet je hele kolerezooi op shuffle, en dan schrik je je helemaal kapot, want dan komt ineens dat ene verschrikkelijk gave nummer van kant B een keer voorbij dat je nog nooit had gehoord.” Dit begon bij mij eigenlijk al met de invoering van cd. Ik ben nog een klein beetje opgevoed met lp's [Selim is een jonge dertiger – EDR]: ik heb de nadagen nog beleefd, en natuurlijk de herbeleving. Dan zette je zo'n lp op, en dan was het eigenlijk te veel gedoe om met de naald te gaan zitten skippen, dus dan luister je zo'n lp wel helemaal door.
Een ander voordeel van de intensere beleving van muziek met lp's boven cd's wordt natuurlijk veroorzaakt door de vormgeving. En met de muziek van jullie al helemaal. Ik bedoel, als dit al de uitgave is voor de cd [wijzend op de magistraal uitgegeven luxe editie], dan ben ik heel benieuwd wat jullie hebben bekokstoofd voor de lp uitgave.
Nou, precies hetzelfde, maar dan groter, haha!

Wie is die illustrator trouwens? Ik heb nog nooit gehoord van… hoe staat het in de credits: N(obody)'s Fool en/of Sitis Aeterna (Latijn voor “Eternal Thirst”). Wel weer eens wat anders dan Travis Smith of Ed Repka.
En je zal ook nooit van hem gaan horen, want hij heeft ervoor gekozen anoniem te blijven. Hij heeft werk gedaan onder een andere naam, vrij veel werk zelfs, maar hij wilde heel bewust dit werk separaat houden van zijn andere werk. Ik weet zelf niet eens wat achter zijn pseudoniem schuilgaat, ik meen dat die Sitis Aeterna te maken heeft met een vrouwelijke aanwezigheid in zijn leven. Ja, het zou zijn muze kunnen zijn, maar dat is me allemaal niet precies verteld. Je mag een end heen gaan Googlen als je wil om zijn naam te achterhalen, maar je zou een knappe journalist zijn om zijn naam boven water te halen, want zelfs de stijl wijkt af van zijn reguliere werk [nee, niet knap genoeg om meer te weten dat het een Russische tekenaar betreft – EDS]. Maar ik vind dat wel gaaf: ik hoef het zelf allemaal niet precies te weten wat en waarom hij het allemaal zo getekend heeft. Ik vertel zelf ook niets over hoe het meest intieme deel van mijn creatieproces tot stand komt. Dat houd ik voor mezelf, en dat heeft hij dus ook. Dus dat hebben we ook gerespecteerd. Maar mocht je het op een of andere manier toch te weten komen: veel meer dan een wrange troostprijs zal het niet zijn, want wat kan je er uiteindelijk mee?

Het album zelf dan. Vijf kwartier. Pfff, lange zit! Je had zeker veel dingen die je kwijt moest?
Er zijn ieder geval veel dingen die zich geopenbaard hebben. Ten tijde van het vorige album hebben wij ook een vrij lang interview gehouden en volgens mij heb ik toen al gezegd dat ik me totaal geen illusies maak over een eventuele toekomst. Ik had toen het gevoel dat ik alles wel gezegd had wat er te zeggen viel. We zullen wel zien wat er komt.

Wat ben jij dan toch nog steeds een enorme ouwehoer [ik refereer hier naar de lappen additionele teksten in de luxe uitgave]! Of is het een herhaling van zetten?
Enigszins wel, ja. Laat ik het zo zeggen: ik ben weer op dezelfde manier erin gedoken. Het grote verschil is dat op het vorige album de nummers over een langere periode al bij elkaar geschreven waren. Die nummers “openbaarde” zich van 2007 tot begin 2009. Het nieuwe album is allemaal in 2010 gebeurd (en in februari 2011 repeteren en in april de studio in). Niet dat het allemaal als vanzelf eruit rolde. Natuurlijk heb ik ook momenten gekend dat ik een beetje in paniek raakte, en dat ik wekenlang niets uit mijn hoofd kreeg. Dat ik ging zitten met mijn gitaar, wachtend op inspiratie. Dan zeg ik tegen mezelf: “En nou ga je creatief worden, lul.” En ja, dan komt het natuurlijk niet, hè? En dat wist je eigenlijk wel, maar it never hurts to try. Het kan zelfs indirect nog iets opleveren. Ik las eens een interview met Tom Waits waarin hij verhaalde dat hij een kleine opnamestudio heeft in zijn huis. Hij gaat daar iedere werkdag zitten – Tom ziet het ook echt als werkdag – en dan gaat hij “iets doen”. Maakt niet uit wat, als hij maar iets doet. Hij heeft dus een verzameling tapes van hier tot Tokio. Tom zegt dan ”negen van de tien keer is het ook volkomen kut”. Maar het gaat om die tiende keer, dat je net die inspirerende vonk hebt. En bij die tiende keer zou dan best die stomme drumbeat van de vijfde keer goed kunnen kruisbestuiven.

Zoiets werkt bij mij soms wel, en soms niet. En het enige dat werkelijk helpt, is… wachten. In de tussentijd doe ik niets. Ja, neuken. Maar goed, ook lezen, bestuderen en verder gaan met je leven. Ik ga in ieder geval er niet meer tegenaan lopen rennen, zoals ik in het verleden heb gedaan. Het is geen geheim: ik ben lang aan de dope geweest, en ik heb daar best wel veel problemen mee gehad. Ik heb het allemaal mezelf aangedaan, dus je hoeft er ook geen medelijden mee te hebben. Maar als je in een flow zit van wekenlang dopegebruik, dan zit je in een bepaalde roes dat heel veilig voelt. Daar komt niemand doorheen, en je voelt je ongenaakbaar. Als je dan vindt, om wat voor reden dan ook, dat je weer even clean moet zijn, dan voel je je heel kaal. Alsof je helemaal alleen naakt in de regen kou staat te lijden, echt eenzaam en vervelend. Ik had op een gegeven moment echt rock bottom bereikt: het was stoppen, of kapot gaan. Ik moest mezelf weer een beetje onder controle krijgen. Afkicken, psychiatrie, de hele rambam.

Ik probeer hier een parallel te trekken naar de muziek. Als je namelijk wekenlang heel intensief met het albumproces bezig bent geweest, en net op het moment dat de laatste stukjes in elkaar moeten vallen, raak je je inspiratie kwijt en komt er niks meer, dan is dat bijna hetzelfde gevoel alsof je helemaal alleen bent: dat het universum stil is. Er is niks, alleen maar grijze, dooie materie. Je staat in de duisternis, en dat kan heel confronterend zijn. Alles om je heen wordt ook zo. Je gaat jezelf niet meer een onderdeel voelen van wat dan ook, je voelt je alleen maar klein, vervelend, gefrustreerd en agressief. En dat zijn periodes waar je ook doorheen moet. Ondertussen ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik daarvoor niet in paniek moet raken, ook al kan het maanden duren. Vaak eindigen die periodes in een zoektocht omhoog, en dan is het weer helemaal goed. Misschien is het wel te vergelijken met borderline, of met manische depressie. Dat zou zomaar kunnen, al ben ik er niet voor gediagnosticeerd, haha!

En ben je nu ook tevreden met resultaat? Of kan je het album voorlopig even niet terugluisteren?
Ik ben supertevreden! Ieder keer als ik erin duik, wil ik hem af horen. Ik heb de plaat nog nooit halverwege opgezet of zo, of maar één nummer geluisterd. Ik ben dan ook volkomen overtuigd van iedere minuut op de plaat. Het zou best kunnen dat ik binnen mijn vertrouwenskring opbouwende kritiek over het album heb ontvangen, maar ik heb ze niet gehoord, of ik heb ze niet willen horen. En al had ik het wel gehoord, dan had het me nog geen donder geïnteresseerd.

Het creatief proces heeft dus plaatsgevonden in een korter tijdsbestek dan het debuut, maar met een veel langer resultaat. Je zou ook kunnen zeggen dat je de kunst van het snijden en weglaten bent verleerd.
Zou kunnen, want als de cd zonder compressiemiddelen en geluidsverlies 82 minuten kan duren, dan had het album mogelijk nog langer geduurd, ja. Misschien is die kritiek ook nog wel iets dat gaat komen? Dat mensen gaan zeggen dat het album lijdt aan het London Calling virus: daar had The Clash ook een leuke EP van kunnen maken. Maar ik denk niet dat mensen naar ons album kunnen gaan luisteren en met droge ogen beweren dat het geen eenheid vormt. Dat kan ik me gewoon niet voorstellen. Ik heb nu veel meer het materiaal “zijn gang laten gaan”. Ik ben er gewoon ingedoken en ik heb me proberen te handhaven in de storm. Het album is mijn interpretatie van die storm. Zonder al te pretentieus te willen klinken denk ik dat je dat kan horen. Ik denk dat het één organisch geheel is en dat, ondanks de individuele verscheidenheid van het materiaal, geen enkele moment te betitelen is als vergezocht. En daar ben ik heel blij om. Ik ben tijdens de luistersessie ook naar buiten gelopen. Ik vond het te raar om het met jullie journalisten, voor mij veelal onbekende mensen, bij te wonen. Dat voelde alsof ik naakt midden in de kamer sta en jullie allemaal naar me zitten te kijken. Vreemd genoeg heb ik dat juist weer niet op het podium. Maar toch, toen ik buiten was, begon ik het na een paar minuten toch te missen. Het was het baarmoedergevoel denk ik. Ik zat weer qua gevoel op dezelfde plek als toen ik het maken was, toen ik het aan het opnemen was, toen ik het voor de eerste, tweede, derde keer aan het luisteren was. Het voelde nog steeds als “thuis”: ik kon het dus nog niet verlaten, en ben al vrij snel weer teruggekeerd. Ik ben tijdens het luisteren er toch weer lekker in gaan zitten, af en toe opkijkend of de journalisten op bepaalde momenten in de muziek reageren en of ze nog niet in slaap waren gevallen dan wel gillend waren weggerend.

band image


Nou, Selim… dat wegrengevoel kreeg ik even aan het begin van 'Fire Burning'. Het duurde maar een seconde of twintig, maar ik dacht: “What the fuck, gaat The Devil's Blood nou op de bloody trance toer?”
Hahaha, je bedoelt die Hammond met die space gitaar? Jij wilde zeker die housebeat er al in knallen? Nou, die fout heeft Mayhem voor mij al eens gemaakt. Maar goed, je hebt soms wel eens de pretentie dat je iets kan doen dat mensen raakt. En dus ga je daar dan een beetje mee spelen. Want als je ze kan raken, in de meest brede zin van het woord, dan kan je ze misschien ook specifiek raken. Dat ik iets in de muziek stop dat verwarring schept, of verontwaardiging, of emotioneel geprikkeld. Net zoiets als bijvoorbeeld een filmmaker een scene inbouwt waarbij hij als maker de kijker kan laten beïnvloeden om de keuze te maken of je wel of niet vóór de hoofdrolspeler bent. Een definitief moment waarop je je publiek kwijtraakt, of bij je houdt. Er zitten een paar van die momenten ook in 'The Thousandfold Epicentre', al ga ik niet zeggen welke momenten dat zijn. Dat moet je zelf ervaren. Juist die momenten zijn interessant om als maker te observeren bij de luisteraar.

De laatste drie nummers vond ik al bij deze eerste luisterbeurt verrassend, en mede daardoor ook enorm fascinerend. De band gaat hier veel meer de psychedelische kant op. Ik moest denken aan Broadcast meets United States Of America meets White Noise [Selim gromt instemmend bij het horen van deze naam – EDS], en op een later moment toch de clichénaam binnen dit genre: Pink Floyd.
Maar ook zeker een hele belangrijke. Maar White Noise… ja hé, kom op zeg! Maar los van al deze stijlinvloeden doel ik meer op de emotionele lading die ik in de muziek (ver)stop. Dat ik de luisteraar weet te raken, los van de tekst en op wat voor manier dan ook.

Ik had nog een What the fuck?! moment, en dat was tijdens 'Die The Death'. Farida gaat daar ineens lalala-en. Huh? Ik bedoel: als je je tekst kwijt bent, dan kan je gaan lalala-en. Anders verzin je maar een fatsoenlijke tekst. Ik houd niet van ge-lalala.
Ik ook niet. Maar ik zie het als een knipoog naar de betere psychedelische pop uit de jaren zestig. Ja, inderdaad door te gaan lalala-en. Okay, misschien klinkt het als een paradox, maar daar ben ik sowieso niet vies van. En het voelde logisch en het voelde kloppend. Het werkt, en ik vond het mooi. En dan ga ik er verder ook niet meer bij nadenken. Heel veel mensen kijken er ook van op, maar als het de tweede keer in het nummer voorbijkomt, gaan ze al bijna meezingen.

Dat was bij mij niet anders. Hoe ik het ook hekel, het what the fuck gevoel sloeg al snel om in ongegeneerd gezellig meelallen. Hoe zit het trouwens met dat schrijfproces? Jij bent toch nog steeds The Great Dictator? De Yngwie Malmsteen van The Devil's Blood? Ik bedoel, jij bent zelfs de enige aanwezige van de band tijdens deze luistersessie. De rest van de band…
…mocht opzouten, hahaha! Nee hoor. Maar inderdaad, er is wat de credits betreft niet heel veel nieuws onder de zon, al is het wel heel belangrijk om te vermelden dat er nu meer mensen betrokken waren bij het arrangeren. Er zijn ook een paar line up wisselingen geweest: dat de belangrijkste reden voor de try-outs die we in september en oktober houden, zodat de nieuwe leden op een beetje rustige manier aan het publiek worden voorgesteld en dat ze niet ineens zonder soundchecktijd voor tienduizend man op een Duits festival in het diepe worden gegooid. Zo hebben we een nieuwe drummer (onze oude drummer koos voor meer tijd voor zijn privéleven), een wissel die pas vlak voor we de studio ingingen duidelijk werd. Hierdoor hebben beide drummers iets van zichzelf in de muziek gestopt. Op soortgelijke wijze hebben we sinds een paar maanden ook een nieuwe gitarist, die pas na de plaatopname bij de band is gekomen. Er was dus geen sprake van muzikale meningsverschillen oid. Nee, echt niet. Nee, ook niet een klein beetje. Ja, je hebt gelijk: een beetje ruziën houdt elkaar scherp, en daar zijn we ook zeker niet vies van, maar daarvoor is nog nooit iemand uit de band gegooid. We slaan elkaar gewoon één keer in de maand goed op elkaars bek, en daarmee is het opgelost. Ja hoor, ook Farida. Die slaat echt heel hard.

Dan meteen even een dingetje over de teksten. Jij schrijft ze, je zus zingt ze. En al zijn die occulte teksten van jou grotendeels abracadabra voor mij, ik vind het toch apart om je zus dingen te horen zingen als ”your cunt is wet” en ”you fucking whore”. De wetenschap dat haar broer het heeft geschreven, aangevuld met het gevoel dat ik dit soort termen niet vind passen in de poëtische duisternis van The Devil's Blood, geeft mij dat een beetje lacherig gevoel. Het komt wat platvloers, bijna banaal over. Het demystificeert de mystieke sfeer van de band voor mij een beetje.
Hmmm, okay, ik snap waar je heen wil. Maar waarom zou een vrouw dat niet kunnen zeggen (zingen) over een andere vrouw? Wat ik namelijk hoor ik in jouw vraagstelling is dat jij misschien wel wat moeite hebt in het verschuiven van geslachtspatronen (genre patterns). Dat je moeite hebt met vrouwen die gebekt zijn. Is het eigenlijk niet gewoon een seksistische vraag?

Oh? Dat zou kunnen, maar zeker niet gedoeld. Maar de idee dat jij ze schrijft, voor je zus. En dat het geschreven is vanuit jouw belevingswereld..
Nou,dat is niet helemaal waar. Alle teksten worden door Farida eigen gemaakt. Achter ieder woord zit háár emoties. Alles wat zij zingt, voelt zij op een bepaalde manier.

Eigenlijk is dat ook wel logisch ook. Qua productieproces is het never change a winning team?
Ja, eigenlijk wel. Natuurlijk ook vanwege de in het verleden behaalde successen [20,000 verkochte exemplaren van 'The Time Of No Time Evermore' is, zeker tegenwoordig, geen kattenpis – EDS], maar vooral omdat het zo fijn werkt. Het gaat met Pieter Kloos in zijn Void Studios zo makkelijk en alle discussies die er zijn, zijn on point en noodzakelijk. We verzanden niet in oeverloos gelul. Een andere reden dat ik bij Pieter aanklop, is omdat ik het zelf niet kan. Ik heb daar de technische know-how niet voor. Die wìl ik ook niet altijd hebben. Kijk, ik kan een redelijk goede, uitgebalanceerde demo maken, waarvan mensen kunnen denken “oh, ik snap wat jij bedoelt”. Maar een plaat opnemen, en zeker zo eentje in deze orde van grootheid? Je moet met zoveel dingen rekening houden, en dat kost je zoveel energie tijdens het werken. Ik moet er niet aan denken. Je hebt een architect, die doet voornamelijk de vorm, en normaliter gaat het daarna naar de technisch tekenaar en vervolgens naar de uitvoerder. Ik ben de architect en Pieter is eigenlijk technisch tekenaar en uitvoerder ineen. En hoe Pieter dat doet, met welk geduld en professionalisme, dat is extreem moeilijk. Ik zou dat niet kunnen en ik zou dat willen.

band imageIk hoor vooral in het tweede gedeelte van de plaat ook allerlei vreemde geluiden als terugdraaiende tapes á la The Beatles enzo. Nu zie ik qua verantwoording daar Pieter zijn naam bij staan (en die van Koen Lommers). Is dat dan jouw idee, en hij realiseert het? Soms allebei. Ik doe het ook wel eens. Maar hij is heel goed in het manipuleren van geluiden. Hij weet precies van “als je nou dit pakt, en je jaagt het door de ouwe space echo van Roland heen, en daarna via de synthesizer versterker en dan op grote afstand opnemen, dan je krijg je dat te gekke geluid.” Ik kan alleen maar uitleggen dat het geluid “FWOESSHHHJJ” moet doen, en hij kan dat dus vertalen in technische shit. Nou, fantastisch toch? Het lijkt wel toverkunst hoe hij die dingen kan manipuleren, en daar maak ik graag gebruik van. Het is net zoiets als die tekenaar. Ik ga ook niet tegen die tekenaar zitten te vertellen hoe hij moet tekenen, of tegen een journalist ga vertellen hoe hij een interview moet schrijven, en ik ga dus ook niet tegen een techneut vertellen hoe mijn plaat moet klinken. Dat klinkt heel raar, maar uiteindelijk is het dus wel zo.

Ja Selim, dat klinkt raar. Jij hebt toch de muziek en het album al in je hoofd zitten?
Ja, maar het wordt altijd beter! Als het in je hoofd zit, wordt het niet belemmerd door welke technische beperkingen of mogelijkheden dan ook. Het is heel erg ontastbaar en heel erg abstract. Pieter weet die abstractie om te zetten in een soort objectiviteit: iets dat je kan afspelen en terugdraaien. Hij is dan ook heel erg belangrijk voor de totstandkoming van onze muziek. Daarom zie ik Pieter dan ook zeker als het zoveelste bandlid van The Devil's Blood. De volgende keer wil Pieter trouwens weg uit (zijn studio) The Void. Hij wil dan naar een hele gave locatie. Dat we echt weg zijn uit Eindhoven, en naar iets met een heel groot drumhok, want dat heeft hij daar gewoon niet. Misschien wel naar een studio in Frankrijk aan het strand, of aan een berg. Hij wil ook slechts met 24 sporen opnemen, en geen ééntje meer. Ja, dat is behoorlijk old school. Maar bedenk wel dat er ongelooflijk gelaagde platen op die manier zijn opgenomen. Zo is Pink Floyd's 'Piper At The Gates Of Dawn' op slechts zestien sporen opgenomen. Zou je nu ook niet zeggen als je de plaat hoort, maar dat was voor die tijd nog heel modern. En ik vind dat wel een interessant idee, om bijvoorbeeld op die manier je te beperken door de technologie.

Jullie gaan nu ook veel meer live spelen dan voorheen.
We hadden voorheen de afspraak dat we alleen de krenten uit de pap zouden vissen. In het begin was er heel veel pap, en maar weinig krenten. Maar omdat onze eerste plaat het best wel goed gedaan heeft, kwamen er steeds meer krenten in. Maar goed, dat was toch onze insteek? Dus wat nou als er geen twintig gave optredens per jaar zijn, maar zestig of zeventig? Nu hebben we dan ook zoiets van “nou, dan halen we ze er dus alle zestig of zeventig gewoon uit”. We gaan er gewoon voor.

Of, als advocaat van de duivel zijnde: het gaat nu allemaal zo voor de wind met de band, dat je nu op een punt komt dat je moet kiezen tussen The Devil's Blood als hobby of als broodwinning. Ik weet niet wat je nu in het dagelijks leven doet…
Nou, niet veel, haha! Dat “moeten” klinkt heel gevaarlijk. De mogelijkheden lijken ook in zicht te komen, en dat is ergens wel grappig, omdat ik het met deze band eigenlijk helemaal niet van plan was. Alles wat wij doen, valt onder het kopje “mooi meegenomen”. En dat is te gek, en een vrijheid die ik koester. In de vorige bands waar ik in speelde was er nog wel eens de initiële ambitie van we gaan keiveel spelen, we gaan heel groot worden en gaan veel geld verdienen. Dat je daarbij denk: “Tsja, het is in ieder geval beter dan achter de vuilniswagen te moeten lopen.” Wat trouwens ook best leuk, haha!

Maar om te kunnen leven van The Devil's Blood zou ik absoluut niet erg vinden, maar dan wel op mijn voorwaardes. Deze voorwaardes zijn in feite niet veranderd: ik ga geen dingen doen waar ik niet achter sta. Ja, het zou kunnen dat ik eerder een compromis sluit, maar dat vind ik ook niet erg. Het enige wat in die zin telt, is dat je komt daar waar je wilt zijn. Dat je je doel bereikt. En dat doel is nog steeds heel vaag. We willen dit gewoon nog zo vaak en zo graag mogelijk doen: zowel op plaat als op het podium. Ik wil graag zo veel mogelijk mensen bereiken. Van de andere kant kan het ook zo zijn dat er een punt komt dat mensen en masse besluiten de band niet meer te willen, maar dan gaan we toch wel door. Maar dan op een ander niveau. Zolang ik merk dat als ik creatief ben geweest dat ik daarmee leuke dingen kan gaan doen, ga ik door. Laat ik die creatieve momenten benutten en kijken wat er van komt. De vrijheid opzoeken: een beetje surfen op de storm die ik creëer. En op een gegeven moment is het op. Dan is het klaar. En dat weet ik. Alleen wanneer dat punt komt, dat weet niemand. We zien wel, de toekomst laat zich toch niet kaderen.

<< previous next >>